Wat eten we vanavond

“Wat eten we vanavond?” Een veel gestelde vraag hier in huis de afgelopen tien jaar: Een vraag die bij mij nog steeds wat stress oproept, omdat het antwoord vaak gemopper, gezucht en geklaag veroorzaakte. Vooral bij Sven, die van jongs af aan veel dingen niet lekker vindt. Hij gruwelt van tomaat, al mijn zelfgemaakte soepen, sausjes over rijst of pasta en maaltijden waarvan hij niet kan onderscheiden wat erin zit. Het avondeten was voor hem vaak een uitdaging en niet iets om naar uit te kijken.

Groentenbouillon

Laatst stelde hij hem weer, die vraag. Het was even geleden, maar er sloop direct voorzichtigheid in mijn antwoord. “Courgette-spinaziesoep. Hoezo??” Ik zette me al schrap voor het antwoord, maar niets bleek minder nodig. “Zal ik dan even een verse groentenbouillon voor je maken, als basis voor de soep?” vroeg hij. Ik bleef even stil… Het was ten eerste een antwoord dat ik niet verwachtte en ten tweede kon ik niet bedenken hoe je een verse groentenbouillon maakt. Dus ik stamelde een beetje verbaasd: “Eh, eh ja, denk ik? Maar hoe dan?” Daar hoefde ik echter niet over na te denken. Hij haalde de ingrediënten in de super op de hoek, sneed met vaste hand de groenten en regelde in no-time een grote pan groentenbouillon die ik kon ‘opslaan’ om nog vaker te gebruiken. Ik glom van trots. Mijn grote zoon.

De kunst van het eten

Sven doet in Apeldoorn de opleiding Horeca manager/ondernemer. Hij gaat naar het derde jaar en heeft vooral veel plezier in het werken in de keuken. Dat heeft een aantal voordelen, namelijk dat hij thuis steeds vaker kookt en dat hij steeds meer dingen lekker vindt. Eigenlijk heb ik altijd wel gedacht dat het goed zou komen met het eten. Ik lustte vroeger ook vrij weinig. Ik vond sausjes echt verschrikkelijk, wilde geen uien eten en zure dressing over de sla maakte dat ik heel lang een hekel aan die groente heb gehad. Ik besloot vrij vroeg om Sven niet al te veel lastig te vallen met moeilijke gerechten of met verplicht zijn bord leegeten. Daar zal hij zelf vermoedelijk anders over denken. Ik ging namelijk wel een beetje in de weerstand als hij besloot zijn afkeerlijst van ingrediënten uit te breiden en maakte soms bewust maaltijden klaar waarvoor hij een beetje over een grens moest. Maar meestal hield ik rekening met voorkeur voor en afkeer van eten. We hebben dan ook een periode gehad dat er vier variaties van één maaltijd op tafel stonden. Eentje zonder tomaten voor Sven, eentje zonder kaas voor Marit, eentje zonder vlees voor Niels en eentje met alles voor de rest.

Luxe lunch

Maar nu rammelt hij er dus zo maar even een zelfgemaakte groentenbouillon uit. En laatst, toen hij ’s middags thuiskwam van zijn opleiding en ik aan de eettafel aan het werk was, stelde hij spontaan voor even een lunch voor ons tweeën te maken. Uiteraard was dat van harte welkom. Half en half verwachtte ik een broodje roerei met kaas, maar hij bladerde wat in het kookboek dat hij voor zijn verjaardag kreeg, rommelde wat in de koelkast, deed iets met een koekenpan en brood en met sla en dressing (die ik inmiddels wel lust mede ook omdat die van Sven verre van alleen maar azijn is), roosterde pijnboompitten, raspte wat Parmezaanse kaas en zette mij 15 minuten later een brasseriewaardig broodje voor mijn neus dat ik dolenthousiast heb opgepeuzeld.

Machtige maaltijd

En toen ik op een maandagavond een keer ietwat gestressed thuiskwam van mijn werk en snel weer door moest naar kickboksen maar ook de was nog moest ophangen en wat administratie moest regelen, wilde Sven, die eigenlijk bij zijn vader zou eten, voor mij wel even het avondeten maken. Ik had eigenlijk bedacht even snel een studentenmaaltijd in elkaar te flansen met verse pasta, spinazie, roomkaas en mozzarella. Maar terwijl ik mijn klusjes deed, ging Sven voor mij aan de slag in de keuken. Een klein half uurtje later overdonderde hij mij met een soort culinair verantwoorde pasta, heerlijk op smaak gebracht met chilivlokken, drizzles olijfolie in de saus en geroosterde pijnboompitjes over de chique opengescheurde mozzarella. Het was om je vingers bij af te likken zo lekker.

Mooie tegenstellingen

Sven is mijn oudste zoon en ik ben mega trots op hem. Al zijn hele leven. Hij is een mooie combinatie van allerlei tegenstellingen, wat misschien voor hem best lastig is, maar tegelijkertijd hem tot een interessant mens maakt. Hij houdt van drukte en gezelligheid, maar heeft ook rust en alleentijd nodig. Hij kletst en vertelt graag, maar val hem niet lastig met lange en diepgravende gesprekken of discussies. Hij geniet van het contact met anderen, maar kan zich ook ontzettend aan mensen irriteren. Hij heeft inzicht in die anderen en een duidelijke mening over hoe je met elkaar om zou moeten gaan (oprecht, vriendelijk en rekening houdend), maar vindt zijn eigen emoties duiden soms nog wel een beetje ingewikkeld.

Groei en ontwikkeling

Sven heeft er nooit veel plezier aan beleefd om met zijn neus in de boeken te zitten. Hij heeft er geen geduld voor. Ik kan best een beetje een kritische en ambitieuze moeder zijn die soms net iets te veel de focus heeft op groei en ontwikkeling. Ik zit hem wel eens in de weg daarmee. Maar dat Sven niet van discussies, lange teksten en theorielessen houdt, betekent niet dat hij niet van de groei en ontwikkeling is. Hij gaat als een trein. Hij maakt steeds heerlijkere en mooiere gerechten, heeft kennis van smaak, wijn en keukentechnieken en, het belangrijkste, hij geniet! Nog niet zo lang geleden bijvoorbeeld maakte hij hamburgerbroodjes voor het hele gezin. Vol aandacht bracht hij het gehakt op smaak met allerlei specerijen, tabasco en een beetje worcestershiresauce. Zelfverzekerd braadde hij de burgers aan en roosterde hij de broodjes licht met wat roomboter in een koekenpan. Hij kluste met veel aandacht zelf een dressing in elkaar, bakte de bacon, karamelliseerde uienringen en legde vervolgens, voor het mooiste effect, de burgers nog even in de oven om de cheddar te smelten. Ik sta hem dan alleen maar te assisteren. Hij kan het beter dan ik, zelfs de organisatie en de planning gaan als vanzelf. En het plezier om iets moois te maken, kwaliteit neer te zetten, maar ook creatief smaken en combinaties uit te proberen straalt er dus vanaf. En dan die verwachtingsvolle blik als je een hap neemt… Love it! En om het af te maken: hij ruimt vervolgens ook nog volautomatisch alles op in de keuken. Ook de drie dagen dat hij bij mij de complete entourage voor de barbecue op zijn verjaardag heeft klaargemaakt, vond ik bij thuiskomst steeds een schone keuken.

De barbecue van Sven

Begin mei werd Sven 18 jaar en hij wilde het vieren met veel mensen en een barbecue met goed rundvlees en lekker gemarineerde kip, aangekleed met een fijne tomatensalsa, traditionele eiersalade, het onmisbare stokbrood met kruidenboter en verse sausjes zoals chimichurri. Hij ging alles zelf maken, zelfs de mayonaise en de barbecuesaus! En met zelf bedoel ik dan, niet alleen de specerijen voor de marinades zelf mengen en de door hem zelf gesneden kruiden door de boter roeren, maar ook helemaal zonder mijn hulp of die van zijn vader. In maart was hij al recepten aan het uitzoeken, hij maakte een planning en een lijst met benodigde ingrediënten, bestelde het vlees (picanha en rib-eye) en deed uiteindelijk alle boodschappen samen met een vriend. Hij kwam soms even vertellen waar hij mee bezig was en wat hij ging maken, maar verder had ik nauwelijks een rol. Geweldig!

Trots

Trots ben ik! Ik hou van Svens energie, creativiteit, mensgerichtheid en van zijn focus op kwaliteit leveren. Ook de mooie zinnige observaties die hij heeft van mensen maken mij een trotse moeder. Wanneer hij over een tijdje met al deze toffe vaardigheden ook zelf vertrouwt op zijn observaties, luistert naar zijn intuïtie en voor die kwaliteit blijft gaan, dan wordt hij een stevige, fijne horeca manager of ondernemer. Een mooi mens is hij al!