Het is af en toe een tijdje stil op mijn blog. Ik heb gewoonweg niet altijd voldoende tijd en rust om te reflecteren, laat staan de reflecties op te schrijven. Het voelt soms alsof ik een leven voor twee mensen leid. En misschien doe ik dat ook wel. Terwijl de lente is begonnen en het leven steeds meer zijn gewone gang gaat, merk ik dat ik moe ben en te veel achter de feiten aanloop. Ik wil niet de hele tijd alleen maar werken en regelen, ik wil ook leuke dingen doen met kinderen, vrienden, geliefde… en ik wil schrijven. Maar hoe dan?

Balans

Het is altijd al een beetje een worsteling voor me geweest om de balans te vinden tussen de ‘moeten-dingen’ en de leuke dingen. Ik heb een haat-liefde verhouding met zowel rust als drukte. Als ik te lang in rust, reinheid en regelmaat leef, versaai ik van de suffe stilligheid. Maar als ik dan de anti-saai aanzet en contact zoek met vrienden die ik een tijd niet gesproken heb, afspraken inplan en bijvoorbeeld een weekendje wegga met de kids krijg ik al snel weer last van het gebrek aan tijd voor de moeten-dingen. Dan overzie ik de boel niet meer, krijg ik onrust en stress en moet ik mezelf weer in een periode van rust, reinheid en regelmaat organiseren. Zo gaat dat met mij. Op dit moment zijn alle moeten-dingen al net iets te lang te veel voor één persoon. En ik wil wel terug naar rust en regelmaat, maar ik weet niet zo goed hoe ik dat voor elkaar moet krijgen. Het gaat namelijk om grote beslissingen en ik ervaar niet de rust om na te denken over wat de consequenties daarvan zijn. Onrust dus.

Coach

Ik heb geen zin om de hele tijd zelf tegen mijn twijfels te knokken en ik mis Brian die precies wist hoe mijn brein werkt en wat me rust geeft. Ik heb iemand nodig die me er met goede vragen en handige tips doorheen helpt. Iemand die zich niet laat wegwapperen door mijn overtuigende overtuigingen en mijn stellige stellingnames. Ik besluit een coach in de arm te nemen. Een goede coach is voor mij een versneller. Ik weet vaak al wel ongeveer welke kant ik op wil, maar het wordt pas echt als iemand het naar de oppervlakte haalt en het samen met mij op de kant trekt. Mijn coach heet Sietske. Ik ken haar van de korte periode dat ik werkte bij de Raad voor de Kinderbescherming en zij een ervaren collega was. Toen ze voor zichzelf begon als coach voor vrouwen die met een zelfverzekerd gevoel keuzes willen maken, ben ik haar gaan volgen op LinkedIn. Haar verhalen laten inzicht, rust en humor zien en een diepgang in denken waar ik me bij op mijn gemak voel. En nu denkt ze dus om de zoveel weken mee met hoe ik ruimte voor mezelf kan en mag creëren en welke beslissingen ik zou kunnen maken om toe te komen aan de dingen waar ik gelukkig van word. Sietske zegt een boel wijze dingen waar ik steeds weer verder mee kan. Ze geeft inzichten in verhoudingen die al heel lang hun invloed hebben op mijn keuzes en gemoedstoestand, maakt ruimtebiedende opmerkingen en zegt dat ik zelf ook wijze dingen zeg. Samen constateren we dat het in mijn hoofd nu een onduidelijke warboel is. Ze vraagt me waar ik, van alle dingen die ik doe, eigenlijk zelf het meest plezier in heb. En ik kan niet echt een keuze maken. Ik vind dus eigenlijk wel de combinatie van activiteiten het fijnst, maar dan iets overzichtelijker en minder belastend dan nu.  

Versnelling

We bedenken wat ik kan veranderen om meer overzicht te krijgen. En dan treedt de versnelling in werking. De keuze valt om te stoppen met het winkeldeel van Rootz, de galerie met niet-westerse kunst van Brian en mij. Hoewel ik Rootz prachtig vind en een unieke plek met geweldig mooie spullen die Brian en ik samen hebben verzameld, is Rootz voor mij alleen te groot. We hadden dat, voordat Brian overleed, samen eigenlijk ook al bedacht. Brian besteedde minstens 50 uur per week aan Rootz. En dat kon omdat ik daarachter een heleboel regelde. Ik heb dat niet, zo’n regelaar. Daarbij was Brian een handelaar pur sang en ik kan wel ondernemen, maar handelen is een ander vak. Daar komt dan nog bij dat ik wel kan genieten van niet-westerse kunst, maar dat ik niet genoeg passie ervoor heb om er al mijn vrije tijd aan op te geven. Want ten slotte heb ik, meer dan Brian, de behoefte aan een sociaal leven en sporten. Het runnen van de galerie past niet voldoende bij me en zo veel tijd besteden aan iets wat niet helemaal bij me past, is vragen om overwerkt raken. 

Mooi verdriet

Het besluit om te stoppen met het winkeldeel van Rootz is weer een volgende stap in het rouwproces. Loslaten van wat was en daar oké mee zijn. Mijn eigen pad volgen en niet meer per se dat van ons. Het valt me aan de ene kant mee hoe makkelijk ik de beslissing neem en aan de andere kant raakt het besef dat ik mijn eigen weg kies me behoorlijk. De eindigheid van Brian en wat bij Brian hoort is met dit besluit opeens weer duidelijk voelbaar. Ondanks dat ik rationeel vind dat het oké is, blijft het gek voelen om verder te gaan. Wanneer Sietske me vraagt of ik het verdriet makkelijk toe kan laten, is mijn antwoord  “Ja, maar niet alles nog. Er zit nog meer. Maar dat is mooi verdriet en dat komt af en toe naar boven”. In plaats van bozig zijn om het zonder hem achterblijven, voel ik dan het gemis van de mooie dingen. Zo was ik laatst onze opslag van moderne kunst aan het opruimen en sorteren. Ik zag weer wat we daar allemaal voor mooie, interessante en waardevolle dingen hebben liggen en voelde dat ik, ondanks de licht vermoeiende en soms wat buitensporige verzamelwoede van Brian, enorm trots ben op zijn gekke handelsinstinct. Dat gevoel van trots raakte een verdriet aan, dat ik vervolgens snel weer wegstopte. Te groot nog. Te veel. Te vroeg. Ik maak me er niet echt zorgen om. Ik weet dat het er zit en het gaat echt niet zomaar weg. Ik ben er van overtuigd dat daar een moment voor is. Eerst de grote beslissingen.

Zaterdag 18 mei 2024 de laatste openingsdag van de winkel van Rootz Gallery met enorme kortingen. Daarna online en dan verder.