Mensen reageren duidelijk anders op me als ik me sterk voel dan als ik me somber of wiebelig voel. Ik heb meer contact, leukere gesprekken, positievere reacties, en ook meer flirts trouwens, als ik lekker in mijn vel zit. Ik merkte het kort geleden weer op een feest. Iemand anders op het feest, die normaal gesproken wel een soort van aanzien geniet en waar mensen graag mee praten, had last van een wat onzekere vermoeide somberheid. Ik hoorde achteraf dat mensen daar dus een beetje op afhaakten en zelfs zeiden dat ze het vervelend vonden.

Blij beter dan somber?

Ik moet bekennen dat ik zelf met enige regelmaat een onzekere vermoeide somberheid voel en dat ook wel benoem op die momenten. “Moet ik dat dan maar niet meer doen?” vroeg ik me af. Werkt het beter om te proberen dat sterke gevoel altijd uit te stralen? Het voelt wel fijn die kracht en die positieve, vrolijke gesprekken. Gewoon net doen alsof je altijd alles aankan?

Nou ik denk niet dat ik dat kan faken. Bovendien heb ik zelf juist hele goeie gesprekken met mensen die niet goed in hun vel zitten en dat is ook belangrijk. Eerlijk gezegd vind ik het een beetje oppervlakkig. Dan word ik een soort facebook: “Kijk hoe geweldig het gaat met mij…!” “Alweer een succesje hier hoor.…!” “Alleen maar gezelligheid…!” Dat is niet houdbaar. Het moet wel echt zijn, anders werkt het toch niet.

Het na-de-camino-effect

Ondanks dat ik nog even moet landen, voel ik me sinds ik terug ben van de camino eigenlijk heel goed. Ik ben trots op mezelf, ik voel me fysiek sterk en het gemis van Brian is een klein beetje naar de achtergrond. Hoewel ik ook ergens vermoed dat het wat overschaduwd wordt door allerlei andere gevoelens, voelt het alsof het verdriet iets minder mijn dagelijkse leven bepaalt.

De Brian-inspiratie

Het komt echter niet alleen door de camino, maar ook doordat ik een beetje meeneem van hoe Brian in het leven stond. Hij was er altijd zeker van dat het wel goed kwam, ook als alles compleet onoverzichtelijker en problematisch aanvoelde. Hij had ook nooit spijt. Het leven ging in zijn ogen gewoon zoals het gaat en alles levert wel weer iets nieuws op, nieuwe mogelijkheden. Misschien anders dan je bedacht had van te voren, maar als je dat niet erg vindt (of gewoon niet van tevoren bedenkt) dan komt het altijd goed.

En m’n leeftijd… oké…

Naast dat ik me zo sterk voel door de camino-kracht en de Brian-inspiratie zit ik ook steeds beter in mijn vel, omdat ik ouder word en m’n onzekerheden me steeds minder boeien. Zo fijn, ouder worden. Mentaal dan, fysiek ben ik het er niet altijd mee eens.

Michos

Omdat ik me zo sterk voel, heb ik me op het laatste nippertje dus toch nog aangemeld voor het feest waar ik het over had: de reünie van mijn studentenvereniging Michos in Deventer. Michos was tussen 1991 en 2009 de vereniging van de milieu- en chemie opleidingen in Deventer. Ik werd er lid van, ondanks dat ik een compleet andere opleiding deed. Ik hoopte dat de wat meer technische types nuchterder, stoerder en gezelliger waren dan de studentenvereniging voor de vrouwenopleiding die ik deed. En dat was ook zo, hoewel nuchter misschien niet de best gekozen term is in dit geval, want er werd wel flink gezopen uiteraard. Het was een tof clubje mensen.

Rechtsomkeert

Ik wist niet zeker of ik op tijd terug zou zijn van de camino en had eigenlijk gedacht dat ik daar helemaal niet op zou zitten te wachten, zo’n reünie. Vooraf ben ik vaak niet zo van de drukke feestjes en sociale toestanden en dan ga ik het wel eens uit de weg. Vooral reünies. Wat een verschrikking. Ik ben ooit een keer naar een reünie van mijn middelbare school geweest en ik vond het vreselijk. Maar goed, ik vond de middelbare school ook vreselijk. Sociaal gezien dan. Ik begreep er niks van namelijk. Ik was stil, onzeker, voelde me een buitenbeentje, had geen enkel idee van muziek, idolen en bandjes of meidendingen om met vriendinnen over te praten, als ik al vriendinnen had om mee te praten… Ik had nergens houvast.

En het gekke is dat, zodra je op zo’n reünie je oude klas instapt, hoe je er ook van overtuigd bent dat je nu echt stevig staat, het systeem van vroeger meteen alles overneemt. Hoppa, ik voelde me direct weer het buitenbeentje en er kwam geen zinnig woord meer uit me. Ik ben rechtsomkeert de klas weer uitgelopen. Nooit meer!

Paarse bubbel

De reünie van Michos was echter een soort mini-camino sfeer, een kleine paarse bubbel waar iedereen welkom was. En waar natuurlijk weer veel gezopen werd. En dit keer was ik dus niet die sombervoeler die niet helemaal lekker in haar vel zat en waar mensen dus op afhaakten. Ik was badass en had energieke ontmoetingen met mensen waar ik vroeger hecht mee was, goeie gesprekken met mensen die ik vroeger hartstikke spannend vond en ik had veel te veel biertjes.

Dus toen ik om half vijf mijn slaapkamer in stommelde, zonder die ene vent die dacht dat ie wel met me mee mocht omdat dat 25 jaar geleden ook mocht, viel ik met een grote glimlach in slaap.

Het komt altijd goed

En dat ik inmiddels weet dat er een periode gaat komen waarin ik de sombervoeler ga zijn, maakt het eigenlijk alleen maar makkelijker. Het overvalt me niet meer. En ik weet dat als ik in beweging kom en blijf doen wat ik doe, dat het ook weer goed komt. Linksom of rechtsom. Of diagonaal schuin omhoog. Of zelfs terug uit. Maar met vertrouwen: het komt altijd goed.