• Dag 22 of 184
• Van Bercianos naar Manzilla de las Mulas
• 26,6 km

Een half jaar

Vandaag is het een half jaar geleden dat Brian overleed. Precies 184 dagen. Dus mocht je je hebben afgevraagd waarom er steeds bovenaan mijn blog staat “dag 1 of 163”, “dag 13 of 175” of zoals nu “dag 22 of 184”…? Vanaf dag één na Brians overlijden heb ik elke dag een brief aan hem geschreven in het notebook dat ik kreeg van hem. Met de datum erboven en hoeveelste dag het is na zijn overlijden. Vandaag schreef ik dit aan Brian.

Hallo lief schatje,

Vandaag is het zes maanden geleden dat je overleed. En ik voel de hele dag dat ik zo trots op je ben! Trots op jou, dat je bent doodgegaan zoals je bent doodgegaan. Zo stoer, zo zonder klagen, zo dapper het grote niets tegemoet. Terwijl je hoofd er nog geen genoeg van had, gaf je lijf het op. Je hebt alles gezegd wat je wilde zeggen, je hebt intens afscheid genomen van de mensen die je lief had en van het leven, je hebt gevoeld, gehuild, gelachen tot het niet meer ging. En temidden van ons allemaal ging je zo maar dood. Je vertrouwde het ons toe om zonder jou iets van ons leven te maken, om op onze manier afscheid te nemen van jou, om onze eigen keuzes te maken in het leven. “LEEF 1x” schreef je op het mapje van je administratie dat we later vonden. Het was het enige advies dat je meegaf. Dat je zo elegant en soepel het leven los kon laten, maakt dat ik zo trots op je ben. Je kon groots denken en klein zijn, je kon enorm leven en kalm doodgaan. Jij kon zoveel mooie dingen doen en zijn!

Ik hou van het gevoel dat wij zo ontzettend veel van elkaar hielden en dat we zo ontzettend goed bij elkaar pasten. Tegelijkertijd maakt het me ook zo ontzettend verdrietig. Het is mooi en klote tegelijk. Je schreef het ook ongeveer zo in ons boekje: “Twee mooie mensen met dezelfde gedachten. De perfecte match. Eeuwig zonde, maar tegelijkertijd heel mooi.” Ja schatje, en ook dan ben ik trots op je. Jij die niet zo goed met woorden of met gevoel zou zijn, zei toch vaak met weinig woorden hele gevoelige dingen.

Trots en blij, “en een tikje gek op jou.” Ook dat laatste schreef je in ons boekje, achterop een foto waar ik een beetje bijzonder op sta en die jij heel veelzeggend vond over dat ik niet doorsnee zou zijn en dat je dat zo mooi vindt aan mij. En dat je tegelijkertijd in mijn ogen denkt te zien dat ik een tikkie gek op jou ben.

Het klopt! Je zegt het goed. Alleen wel iets meer dan een tikkie ben ik gek op jou. Ik durfde bij jou niet-doorsnee te zijn. Een tikje gek inderdaad. En ik durfde bij jou me fantastisch te voelen. Gewoon ook trots op mezelf te zijn. En nog steeds. Jij deed dat! En ik voor jou. Samen onszelf!

Ik mis dat