• Dag 5 of 167
• Pamplona
• 0 km

Beestjes?

Ik had nooit kunnen bedenken dat ik 24 graden ooit nog eens een aangename temperatuur zou vinden om in te slapen. Ik word thuis al chagrijnig als het ‘s nachts warmer is dan 17 graden. Maar vannacht sliep ik als een roosje. Het veranderde echter niks aan het feit dat we toch naar een ander hostel gegaan zijn. De hostel waar we gisteren sliepen was vervelend vies en we werden allebei wakker met jeuk. Het wil nog wel eens voorkomen op de Camino dat er bedwantsen huizen in hostels. Dit hostel is zeker een kanshebber op een bedwantsenplaag.

De hostel

Toen ik gistermiddag aankwam bij de hostel, leek het er redelijk uit te zien. De algemene ruimte was best gezellig en het zag er schoon uit. Tot de mevrouw me naar het kamertje bracht waar we zouden slapen, had ik geen twijfels over mijn keuze. Ik had speciaal een tweepersoons kamertje geboekt, omdat Marit er was. De mevrouw van de hostel, een stevige Spaanse tante met een wat ruig en raspend stemgeluid alsof ze tien jaar te lang gerookt heeft, vroeg me toch nog even te wachten en ging toen met een niet al te nieuw ogende mop snel even de vloer dweilen. Twee minuten later was ze terug. Ik denk dat ze het te veel moeite vond om bij Marit de gebruikte matrashoes eraf te halen. De plastic matras hoezen, die je bijna overal vindt op de Caminoroute, hadden op verschillende plekken gaatjes. Er waren twee krakkemikkige kleine douches voor zo’n 30 bedden, één van de twee wc’s bleef de hele nacht luid klaterend doorspoelen en toen de mevrouw naar huis was, bleek als snel dat het wc-papier op was. Toen we ‘s ochtends ook nog wakker werden met jeuk, besloten we een ander hostel te zoeken. Zelf eentje zonder airco, maar wel met een echte Caminosfeer.

Relatieve rust dag

Vandaag hebben we heerlijk ontspannen ontbeten met een kopje koffie en Pamplona bekeken. We hebben alle spullen gewassen en uitgespoeld. Goed warm in de droger! Hopelijk hebben de eventuele bloedzuigende bedmonstertjes het niet overleefd. Morgen wandelen we Pamplona uit naar een plaatsje waarvan ik de naam niet kan uitspreken. We zijn in Baskenland en de plaatsnamen zijn echt bijzonder. Cirauqui, Muruzábel en onze eindbestemming voor morgen Zaraquiegui. Het wordt 43 graden, dus we gaan opnieuw absurd vroeg weg. Onze Deense bedbuurvrouw heeft haar wekker op 05.00 uur staan en wij zullen niet veel langer daarna onze rugzak ophijsen. Nu eerst nog maar weer een nachtje afzien in de broeierige hitte van de hostel.

Marietje

Ondertussen is het gezellig vertrouwd met Marietje. Ze gaf me een lief cadeautje en een meer dan lieve brief. Maar dat ze, ondanks haar soms pittige stress voor reizen, helemaal met vier treinen en een bus hierheen is komen reizen om met mij mee te wandelen, is het mooiste cadeau.