• Dag 4 of 166
• Van Zubiri naar Pamplona
• 20,4 km

Benauwd

Het was zo verschrikkelijk warm en benauwd in de hostel vannacht dat ik heb geen oog heb dichtgedaan. Er liggen twaalf mensen in deze kamer en er is één raampje. Daar blijkt heel weinig frisse lucht door te kunnen. De matrassen van de toch wat wiebelige stapelbedden hebben een soort plastic hoes en we krijgen er geen ‘papieren hoesje’ bij. Je plakt er aan vast en het is zweterig. Het is te warm om in mijn lakenzak te gaan liggen. Ik probeer er op te blijven liggen, maar elke keer plak ik weer vast aan het plastic. Het is bijna noodzakelijk om op mijn rug te slapen, want als ik het ene lichaamsdeel op het andere leg, al is het maar een hand, ontstaat er een soort hitteontploffing. Ik hou niet van op mijn rug slapen, dus ik slaap weinig.

En maar door

Ik vertrek opnieuw vroeg, omdat het warm wordt en het laatste stuk dwars door Pamplona gaat. Kort nadat om 05.00 uur de eerste pelgrims hun spullen pakken, sta ik ook op. Om 06.00 uur vertrek ik samen met Sharon en John. Sharon is een bescheiden, lieve Canadese, met zere voeten. Ze loopt niet zo hard. John ziet er uit als een typische stoere outback Australiër van ergens in de vijftig die nog een beetje volwassen moet worden. Hij loopt graag alleen, maar we komen wel steeds weer elkaar tegen. Omdat we zo vroeg weg gaan, kunnen we niet ontbijten in de hostel. We gokken erop dat we onderweg iets tegenkomen. In de eerste dorpjes is alles nog dicht. Het volgende restaurant is elke twee weken dicht op dinsdag. Toevallig vandaag. Hoe fijn. Daarna komt er niks meer tot 4 km voor Pamplona. Maar dat wist ik natuurlijk niet, dus ik dacht steeds: ik loop nog even door. Uiteindelijk heb ik dus 16 km gelopen zonder te eten en te stoppen. Nu voel ik mijn zijkantjes wel.

Rust en gezelligheid

Vandaag komt Marit, Brians dochter. Ze vond het niet zo makkelijk, toen ik besloot om acht of tien weken weg te gaan. Toen ik de kids voorstelde om een dagje mee te komen lopen, was ze eigenlijk de enige die dat kon inplannen (en ook de enige die groot genoeg is om zelfstandig te reizen). Dus ze is met de nachttrein naar het zuiden van Frankrijk gereisd, waarna ze de trein naar San Sebastián nam en vervolgens met de bus naar Pamplona kwam. De bikkel. Met een veel te zware rugzak, want ze moet daarna ook nog van alles. Ze loopt twee dagen mee die ik een beetje inkort. Maar eerst hebben we een rustdag morgen in Pamplona. Dat is leuk! En ook een beetje spannend, want ik zeg dan gedag tegen mijn Camino-familie, waarvan iedereen verder loopt.