• Dag 3 of dag 165
• Van Roncesvalles naar Zubiri
• 21,5 km

De zijkantjes

Lieve fysiotherapeute, ik zag er zo tegenop de eerste dagen. Steil omhoog de Pyreneeën in en daarna een paar pittige afdalingen. De laatste keer in de Ardennen had ik last van hele pijnlijke zijkantjes. De spieren in mijn enkel, net boven die dikke knobbel, je weet natuurlijk de officiële namen, gingen richting een ontsteking. Ook was ik bang voor strakke bilspieren (wil ik wel op zich, maar niet als ze pijn doen tot aan mijn knieholtes en in mijn rug). Maar weet je? Al die kleine naaldjes die je in mijn spieren prikte en waar ik soms een beetje, mwa… zeg fel op reageerde, hebben er toch echt voor gezorgd dat ik na de klim van gisteren en de afdalingen van vandaag, met hele onregelmatige ondergrond, nog geen pijnlijke zijkantjes heb gehad. En ook die pijnlijke bilspieren, vallen reuze mee. Het ging goed vandaag!

Hoofdlampvrienden

Toen ik vanmorgen vroeg vertrok uit het klooster van Roncesvalles, was het nog donker. Ik wilde vroeg vertrekken, omdat het heel warm zou worden vandaag. In de hitte lopen vind ik echt zwaar en vermoeiend. Het bleek een goed moment om mijn hoofdlamp erbij te pakken, want het bos verderop zag er echt pikdonker uit. Ik had meteen twee pelgrims mee die zelf geen goed licht bij zich hadden. Het bleken mijn wandelmaatjes van de dag te worden. Philippe, een Fransman van 58 jaar oud die vanuit zijn woonplaats Rennes naar Santiago wandelt met een matje en een zeiltje voor het deel in Frankrijk waar een stuk minder herbergen zijn dan hier. Wat een bikkel. Hij doet vrijwilligerswerk bij het rode kruis en rijdt met een busje langs mensen die op straat wonen. Hij vindt het, naast mensen eten en drinken aanbieden, vooral belangrijk om contact te maken en een goed gesprek te hebben. Het is voor hem wel gezellig dat ik Frans spreek en hij voelt voor mij een beetje als de beschermengel van de dag doordat hij steeds op een prettige manier in de buurt blijft en zijn tempo aan mij aanpast. Philippe slaapt in de meest basic hostel in Zubiri, dus daar nemen we afscheid. Ik kies voor een andere, waar ik ook kan eten. Ons andere wandelmaatje Ralph, een goed georganiseerde, maar gemoedelijke elektrotechnicus uit München, slaapt daar ook. We halen in Zubiri samen lunch in een winkeltje en eten het in de hostel samen op. Het is fijn om dat soort dingen niet alleen te doen en Ralph is prettig gezelschap.

Herinneringen

Ondanks dat ik de hele dag samen met deze twee mannen liep, was er ruimte voor herinneringen aan Brian. Ergens halverwege loop ik langs een struik waarin vogeltjes zitten te kwetteren. Meteen poppen er allerlei beelden in me op. Van Brian. Van zijn laatste dagen. Dat komt omdat ik hem gevraagd heb, mocht hij energie kunnen geleiden na zijn dood, om puttertjes naar me te sturen. Ik geloof daar eigenlijk niet in. Ik denk dood is dood. Geen hemel, geen geestenwereld, geen energieën. Heel misschien dat er een paar uur energie blijft hangen. Ik denk dat wel gevoeld te hebben, vlak na Brians overlijden. Ik heb een tijdje in mijn eentje naast hem gezeten; hem over zijn hoofd geaaid, zijn hand vastgehouden en hem allerlei dingen toegefluisterd en het voelde alsof er nog die connectie was. Maar nadat de auto waarin hij vervoerd werd met hem wegreed, heb ik dat niet meer zo ervaren. Maar als ik vogeltjes zie of hoor, dan kijk ik toch altijd even of het puttertjes zijn. Ik kon ze niet zien nu, in de struik, maar toch kwamen de herinneringen. Heel werkelijk zag ik Brian voor me, zijn gezicht en handen en zijn houding van de laatste dagen. Het maakte me verdrietig. Het was zo’n intens afscheid. En tegelijkertijd was het ook fijn om hem zo voor me te zien. Even terug bij hem.

Ow en in Zubiri is geen postkantoor. Pas in Pamplona kan ik het opsturen. Nog een dagje met een iets te zware rugzak.