• Dag 1 of 163
• Saint-Jean-Pied-de-Port naar Auberge d’Orisson
• 8,8 km

Aankomst

Als ik met de trein aankom in SJPdP (ik wil die naam nooit meer hoeven typen) ben ik moe, warm en bezweet van de reis, maar blij dat ik er eindelijk ben. Het voelt wat onwennig om, samen met nog zo’n twintig andere mensen die overduidelijk de Camino gaan lopen, met m’n rugzak het dorp in te lopen. Ik ben zo overduidelijk ‘een caminowandelaar’, dat ik me een beetje een cliché voel. En ik hou niet van clichés… niet om ze te horen en al helemaal niet om er één te zijn. Dus een beetje ongemakkelijk zoek ik mijn weg naar de herberg die ik geboekt had. De ontvangst in de herberg haalt het ongemak gelukkig weg. Ik voel je welkom en ik mag er nog niks van snappen; ze leggen alles rustig uit. Het enige dat jammer is, is dat de man bij de receptie mijn tas ‘oef, zwaar’ noemt terwijl hij hem voor me naar boven tilt…

Zuurstof

Ik slaap met drie mannen op een kamer met vier stapelbedden. Eén wat oudere man en ik moet bekennen dat het eerste wat ik denk, is: als je maar niet snurkt! De stapelbedden zijn stevig en goed gebouwd met gordijntjes ervoor en een eigen stopcontact met bakje voor je telefoon. Dat ik die gordijntjes ook dicht ga doen zit er niet in; het is zo benauwd op de kamer dat ik het gevoel heb weinig zuurstof te krijgen. Het houdt me een beetje wakker. Maar! Geen gesnurk!!

De eerste etappe

Het is echt heel fijn om de benauwde kamer uit te kunnen en de eerste stappen te zetten op de Camino. Het begint bij de Spaanse poort, die een behoorlijke teleurstelling blijkt te zijn, waar ik de eerste caminopijl op de grond vind. En daarna gaat het omhoog en wordt het steeds mooier. Groen en heuvelachtig met de typische grilligheid van de Pyreneeën. Het is fijn om daar naar te kijken.

Vanaf het einde van het dorp loop ik met Miti, een Amerikaanse uit Seattle op zoek naar een nieuwe betekenis voor haar leven nu haar kids op zichzelf wonen en ze haar baan eigenlijk verschrikkelijk vindt. Hoewel het de laatste 5 kilometers echt steil omhoog gaan, waren we toch sneller dan gedacht bij Auberge d’Orisson. De eerste dag zit er dan op. Slechts 8 kilometer, maar het voelt als een goede beslissing om niet door te lopen naar Roncevalles. Dat was nog 13 kilometer klimmen en dan 4 kilometer afdalen. Ik vind het fijn om even te kunnen wennen aan het hier zijn, de warmte en de inspanning.

Dagelijkse routine

Ik moet nog een beetje mijn weg vinden tussen mijn spullen en met de dagelijkse routine. Ik blijf maar zakjes openen en sluiten, spullen pakken en weer terug leggen, heen en weer lopen van douche naar tas naar wasbak. Mijn routine lijkt nu bij aankomst een wasje doen, douchen en spullen organiseren. Dan even schrijven: een brief aan Brian en mijn blog. En dan na het eten mijn spullen voor het slapen en de volgende dag klaarzetten. Zo zullen mijn dagen eruit zien de komende periode. Alleen niet met zoveel tijd als vandaag, want ik ga langere afstanden lopen vanaf morgen.