- Dag 13 of 175
- Van Santo Domingo de la Calzada naar Belorado
- 22,5 km
Ontmoeting in de binnentuin
Eén van de Camino gezegden is dat de Camino biedt wat je nodig hebt. Gisterenmiddag ontmoette ik Sean in de tuin van de albergue was bezig met mijn planning voor de komende dagen. We praten even wat. Sean komt over als een redelijk ‘easy-going’ American met leuke praat. Niet een al te schreeuwerig cliché in ieder geval. En het is ook wel even fijn om Engels te kunnen praten. Als een wat ouder Frans stel bij ons komt zitten en steeds meer in de stress raakt, omdat ze geen hotels kunnen vinden voor de komende twee dagen, stop ik een soort tegendraads met mijn planning en ga naar binnen. Wat een getut.
Paella eten
Rond vijf uur kom ik Sean weer tegen bij de ingang van de albergue. We besluiten samen iets te eten. We vinden een leuk tentje waar ze paella serveren, ook op niet Spaanse tijden. Paella was Brians favoriete eten, dus heerlijk om dat een keer te eten hier. Sean is 61 jaar oud, heeft Ierse roots en komt dan ook vaak in Europa. Hij is lang en heeft enorme voeten die maken dat zijn schoenen snel kapot gaan op de Camino. Hij laat voor de zekerheid nieuwe opsturen. Hij vertelt dat hij al 33 jaar getrouwd is met een kleine Ierse die hij ontmoet heeft in London. Het klinkt gelukkig. Zoals veel Amerikanen praat hij makkelijk en is hij open in het delen van persoonlijke dingen. Hij stelt veel vragen en zo komen we ook bij Brian en zijn dood.
Praten over Brian
Als ik vertel dat de liefde van mijn leven is overleden, vertelt Sean over zijn moeder, die drie maanden geleden is overleden. We stellen vast dat afscheid nemen van iemand altijd verdrietig is. Of het nou je moeder van 81 jaar is of een jonger iemand. “Maar het verliezen van je partner zo jong, is iets verschrikkelijks”, zucht hij hoofdschuddend. En dan vraagt hij wat het was aan Brian dat ik verliefd werd op hem. Ik weet het meteen: hij hield van mijn directheid en scherpe grappen. Ik kon mezelf zijn bij hem.
We praten verder over wat er dan zo bijzonder was aan Brian en mij. En over hoe moeilijk het is dat hij er niet meer is. En over de kinderen. Zijn dochter. Zijn moeder. De Camino. En Rootz. Het leven. Hij vraagt of ik al van Brian gedroomd heb. Sean heeft twee keer van zijn moeder gedroomd en hij moest erg om haar lachen in zijn droom. Dat lijkt me zo fijn. Ik zou heel graag van Brian willen dromen, maar tot nu toe is dat nog geen een keer gebeurd.
This amazing woman
Op een gegeven moment zegt Sean: “Brian must have thought you are this amazing woman.” En ik dacht: Ja! Dat deed ie. Hij was echt helemaal dol op mij. Dat is wat Brian achterop een foto schreef die hij in ons boekje deed: “Jij bent de meest fantastische persoon op aarde. En ik weet dat. Maar reken maar dat anderen dat ook kunnen zien.” Iets wat ik moet onthouden van hem, omdat ‘de stemmetjes in mijn hoofd’ soms anders zeggen. Zo dus, door een gesprek met een random Amerikaan (en ik heb het niet eens op Amerikanen), is dat gevoel van vertrouwen dat hij uitstraalde even helemaal terug.
En vannacht was de eerste keer dat ik van Brian droomde. Zo bizar. De Camino biedt wat je nodig hebt. Het is echt zo.
EN DAN VERDER 