Tag: terug reis

• Dag 204
• Van Bilbao naar Deventer
• 1460 km

Naar het vliegveld

En dan ben je thuis… nou ja, niet zo maar ‘en dan’… het was namelijk een helse terugreis. Ik had speciaal een directe vlucht geboekt met onze nationale trots. Je hoort zulke goeie verhalen over ze. Dus om 02.10 uur ging mijn alarm in het grote griezelige huis en, ouderwets zonder slaap, stapte ik in mijn racemonster op weg naar het vliegveld van Bilbao. Ik kan nooit slapen als ik weet dat ik een paar uur later alweer op moet. Maar het hindert niet, want ik ben zo thuis. Dacht ik. We zouden om 06.20 uur opstijgen en om 9.00 uur landen op Schiphol. Ik zou de hele dag hebben om uit te rusten en ook mentaal te landen. En er staat een welkomstcomité op Schiphol. Allemaal leuk.

Kapot

Maar het vliegtuig gaat niet. De piloot komt vertellen dat er een technische storing is en de vlucht geannuleerd wordt. Gelukkig boeken ze snel om bij KLM, want binnen 10 minuten krijg ik een mail met mijn nieuwe vluchtgegevens. Ik ben er alleen niet zo blij mee. In plaats van direct naar Amsterdam, vlieg ik om 14.10 uur met Lufthansa naar Frankfurt en dan met de KLM naar Schiphol waar ik pas om 19.10 uur ben. Ik ben niet goed in vliegvelden. Ik word er geïrriteerd, huilerig en moe van. Al die mensen en geluiden kosten energie.

Vliegveldhaat

Maar het vliegtuig gaat niet. De piloot komt vertellen dat er een technische storing is en de vlucht geannuleerd wordt. Gelukkig boeken ze snel om bij KLM, want binnen 10 minuten krijg ik een mail met mijn nieuwe vluchtgegevens. Ik ben er alleen niet zo blij mee. In plaats van direct naar Amsterdam, vlieg ik om 14.10 uur met Lufthansa naar Frankfurt en dan met de KLM naar Schiphol waar ik pas om 19.10 uur ben. Ik ben niet goed in vliegvelden. Ik word er geïrriteerd, huilerig en moe van. Al die mensen en geluiden kosten energie. En ik weet niet wat het is, maar ik kom er niet goed overheen. Misschien omdat ik de camino mis of het intensieve contact dat ik in Santiago had met een aantal mensen. Misschien omdat ik er alleen zit. Misschien omdat ik me in de afgelopen twee dagen erop verheugd had weer thuis te komen en alle lieve familie en vrienden weer te zien. En nu wordt het zo’n vliegveldtoestand. Ik heb er geen zin in.

Mr Sporty het toppunt

Behalve een lounge voor eerste klas reizigers heeft Bilbao geen stilteruimte of iets wat er op lijkt, dus ik zoek zoveel mogelijk de rustige plekjes op. Steeds kan ik even ergens in een hoekje zitten, tot er weer te veel mensen komen en dan verkas ik. Het toppunt van frustratie heb ik wel als ik aan het eind van de hal, een schoon soort van open halletje vind waar niet veel mensen komen. Ideaal. Totdat er een quasi nonchalante jonge gast op bruinleren loafers in een te strakke korte broek aan komt lopen. Een beetje een glibber. Net iets te bruin, haar in de lak en een soort verwend gesmoelte waar ik heel slecht naar kan kijken. Hij zet zijn tas neer, legt zijn telefoon op de grond, zet zijn handen ernaast en maakt luid puffend een stuk of tien snelle push-ups, waarna hij opstaat, wat stressy heen en weer loopt, met z’n piepende loafertjes, alsof hij nog meer nodig heeft, een beetje obsessief, alsof hij verslaafd is, overgefocust, grote pupillen-geef-me-push-ups-blik, geen enkel contact met mij… En inderdaad, hij doet er nog tien en nog een keer en nog een keer en nog een keer. Het is een hokje van vier bij drie meter en ik voel me bijna een soort aangerand, maar ik laat me toch echt niet wegjagen door zo’n gladjakker.

Frankfurter hel

Om 14.30 uur vertrekt het vliegtuig, te laat maar eindelijk, naar Frankfurt. Ondanks dat ik daar nauwelijks tijd heb, kreeg wel een compensatievoucher om op Frankfurt te eten. Alleen op Frankfurt, niet op Bilbao, waar ik wel vijfentwintig keer had kunnen ontbijten. Tijdstechnisch dan… Nee, op Frankfurt. En dat is een vervelend, onoverzichtelijk en slecht bewegwijzerd vliegveld. Ik moet van terminal 1 naar terminal 2, maar er staat alleen A t/m E aangegeven op de borden en ik heb haast. Gelukkig staan er wel medewerkers om je te helpen (ze weten blijkbaar dat het niet goed te vinden is…). Ik moet met de skytrain naar terminal 2, die afgeladen vol is, terwijl er . Omdat ik niet online kon inchecken voor de vlucht naar Amsterdam moet ook nog uitzoeken hoe dat werkt. Ik krijg de tip om gewoon bij een random incheckbalie van de KLM voor te dringen. “Run!” zegt de dame achter de balie als ze me m’n boardingpass geeft. Dus dat die ik. Lekker wel, even bewegen. Maar alles duurt lang en de security check-meneer is uitermate kalm. Maar daar krijg ik dan weer stress van. Schiet op man.

Nog meer toestanden

Maar ook dat is gelukt. Vliegtuig gehaald en het brengt me veilig naar Schiphol. Band 11 voor de bagage zegt Lufthansa in een appje. En natuurlijk kon er nog wel iets misgaan: mijn rugzak is niet meegevlogen en staat nog in Bilbao. Ik moet ervan huilen aan de KLM balie. Heb ik dat ding 38 dagen en 779 km op mijn rug van de ene naar de andere kant van Spanje gesjouwd en nu kan ik hem niet zelf naar huis brengen. Niet met rugzak het welkomstcomité tegemoet lopen. Het voelt kut. De enige mevrouw die het snapt, duwt me een flesje water en een Tony Chocolonyreepje in de hand en stuurt me een troostende blik. En het is dus gewoon niet anders.

Het welkomstcomité

En daar staan ze dan hoor. Grote broer met een zelfgemaakt spandoek (en wat voor eentje!!), mijn beste vriend Sander, neefjes en nichtje, mijn lieve schoonzussen Saskia en Birgit. En natuurlijk de kids (inclusief het vriendinnetje van Mathijs)!! De schatjes. Met geknuffel word ik binnengejuicht en gefeliciteerd, want ik ben ook nog eens jarig natuurlijk. Zoals altijd was ik dat alweer vergeten. Het voelt fijn. En Narda en Enny, sja, wat lief dat jullie er vanmorgen voor niks waren en dat ik jullie nog even gesproken heb aan de telefoon. Ik hoop niet dat er nog meer mensen stonden…

Het was goed

Het was een hele ervaring, de camino. Alles. Een oorverdovende tocht. Ik ben er stil van. Onder de indruk. Ook van de mensen die me gevolgd hebben via deze blog. Een paar vaste reageerders met lieve, fijne en aanmoedigende reacties. Maar ook mensen die wat meer op de achtergrond reageerden. Of niet, maar dan opeens op het laatst zeiden dat ze alles gelezen hadden. Allemaal hele lieve reacties. Dat voelde ondersteunend. En het nodigde me uit om te blijven schrijven. Bedankt allemaal voor jullie aanwezigheid tijdens mijn wandeltocht! Het heeft me goed gedaan.