Tag: Navarrete

De symboliek van mijn schaduw

Geplaatst in Camino ervaringenGetagd , , , , , 3 reacties
  • Dag 11 of 173
  • Van Navarette naar Nájera
  • 17 km

Schaduw

Ochtend

Vandaag liep mijn schaduw de hele dag voor me uit. Eerst was mijn schaduw lang en naarmate de dag vorderde werd hij steeds korter. Het was grappig om mezelf zo in het zicht te hebben. Ik zou er allerlei symboliek in kunnen zien. Dat ik dichter bij mezelf kwam gedurende de dag bijvoorbeeld. Of dat ik mezelf scherper ging zitten. Maar dat was niet zo. Ik vond mezelf eigenlijk vooral wel stoer eruitzien, met m’n wandelritme en m’n stokken. Maar toen ik over die symboliek nadacht, had ik wel opeens heel helder het besef waar ik liep. Ik zoomde een soort van uit op mezelf en zag hoe ik van oost naar west door het noorden van Spanje liep alsof ik over een kaart met reliëf liep met hele grote voeten. De Camino. De weg. Die loop ik. Dat hele pokke-eind. Het was een gek moment.

Speedy Gonzalez

Ik ging vandaag als een dolle. Zo’n 17 km over vrij vlak terrein. Speedy Gonzales was ik. Ik had het plan om niet zo vroeg te vertrekken en eerst de ‘English Breakfast’ te eten bij de bar van de albergue. Ze zouden om 07.00 uur open zijn, maar toen ik om 07.15 uur beneden kwam, was alles nog dicht. Omdat ik zonde van mijn tijd vond om te wachten, ging ik dan toch maar zonder ontbijt op pad. Ik kon het brood en de ham die ik voor de lunch bedacht had, prima als ontbijt eten. Maar dan wel als de zon wat warmer was. Na 8 km en een fijne wandeling langs de snelweg, kwam ik een Picnic plek tegen waar ik m’n broodje kon beleggen. Zag er toch best culinair uit. Even met moeders gebeld tijdens mijn outdoor ontbijtje. En daarna een opnieuw niet al te inspirerend stuk tot aan Nájera.

Ontbijt
Bijbehorende uitzicht

Elke dag een nieuwe uitdaging

Nájera is een industriestadje met veel flatjes en kleine woningen. En de albergue past daar goed bij. Het is in een klein gebouw van varkenstalformaat met stapelbedjes op een rij, maar wel van hout, dus anti-kraak, en een schot tussen elk tweede bed, waardoor je kleine hokjes krijgt. Het wordt gerund door vrijwilligers en is gezien de prijs ideaal als je meer dan 40 dagen moet betalen voor je overnachtingen. Er is een algemene ruimte met een keuken waar je zelf je eten kunt maken, koffie thee kunt zetten, een boekenkast met boeken en een doos met achtergelaten spullen die je kunt adopteren. De douches zijn simpel en krakkemikkig, maar schoon genoeg. En het stikt er van de bijzondere mensen.

De stal
Foto vanuit mijn bed

Welterusten

Ik tref in het stadje een vriendelijke Belgische vrouw die alleen Frans praat. Omdat we nog veel te vroeg zijn voor de albergue, drinken we samen koffie en, nadat we ons in de stal geïnstalleerd hebben, eten we ook samen avondeten. Nu zit ik buiten op een bankje mijn verhaal van de dag te schrijven en straks plof ik in mijn stapelbedje en ga ik m’n boek lezen tot ik in slaap val. De was doe ik morgen. Ik vind het te onoverzichtelijk hier. En poeh, ik ben ook best wel moe. Welterusten.

Best wel moe

Lieve Brian

Geplaatst in Lieve BrianGetagd , , , , , 15 reacties
  • Dag 10 of 172
  • Van Viana naar Navarrete
  • 22,7 km

Lieve Brian

Ik vergeet soms dat het zo groot is. Heel vaak voelt het alsof je er nog bent, maar dan heel goed verstopt. Misschien doordat er nog zo veel samen-dingen zijn; ons huis, Rootz, alle moderne kunst, de ideeën en plannen die we samen hadden, ons ‘toewerken-naar-jouw-overlijden’ en onze ideeën over ‘hoe verder na jouw overlijden’. We bespraken alles samen, gingen het samen aan. En voor mijn gevoel is dat er allemaal nog. Er lijkt niks veranderd. En toch is alles anders. Alles! Ik vind je dood zo ongrijpbaar. En vandaag is zo’n dag dat het ten volle tot me doordringt.

Lopen in het donker

Vanmorgen ging ik vroeg weg en liep alleen. Tijdens het lopen ben ik heel veel met je bezig geweest. Daar was ruimte voor, want ik kwam niemand tegen onderweg. Het eerste uur liep ik in het donker. Dat vind ik iets rustgevends hebben. Ik heb veel teruggedacht aan de tijd dat je er nog was. Ik ben er even voor gaan zitten op een bankje onder een berk (ook omdat mijn voeten echt vet zeer deden). Tot nu toe heb ik dat nog niet zo veel gedaan, zomaar ergens random gaan zitten (zonder koffie of wc-optie). Het is aan de ene kant heel fijn om terug te denken aan de levendige jij; we hadden zo veel mooie momenten samen. Aan de andere kant doet het pijn; ik mis je zo verschrikkelijk en voel me enorm verdrietig. Maar ik doe dat wel bewust, aan jou denken. Want als er veel afleiding is, voelt het alsof ik er zomaar aan voorbij ga dat je er niet meer bent. Het voelt gek dat dat kan.

Berkenbankje

Ik ben vandaag veel bezig geweest met die ongrijpbaarheid van je dood. Ik kan het niet goed aan mezelf uitleggen. Dat je dood bent voelt zo groot, dat ik niet begrijp dat ik niet constant in stukjes ben of er continu mee bezig ben. Vaak praat ik nog over je in de tegenwoordige tijd. Het is ontzettend moeilijk te vatten. Ik leef, klets en lach gewoon verder. En toch, jouw dood voelt als een steen in mijn hart.

Ik en de bestemming van de dag op de achtergrond

Soms heb ik het gevoel dat je als een soort ballonnetje achter me aan zweeft. Dat je in alles wat ik doe op de achtergrond aanwezig bent. Maar soms is het ook gewoon leeg en somber en stil en saai. Tijdens de Camino loop je met me mee op verschillende manieren. Natuurlijk in mijn hoofd en mijn hart, door de puttertjes die ik tegenkom in kleine groepjes langs de kant van de weg, maar ook in items die ik bij me heb. Je foto hangt aan mijn tas. En het witte monstertje. Je grijparmde het omhoog uit die kermisattractie voor kleine kinderen in dat gare buitenwijkwinkelcentrumpje van Lissabon. En natuurlijk heb ik de ketting met je as om. Vandaag was een verdrietige dag. Je bent mijn lieve schatje. Ik huil om jou.

Ziet iemand de gelijkenis?