Tag: muggen

• Dag 19 of 181
• Van Boadilla del Camino naar Carrión de los Condes
• 24,5 km

Hard werken

De camino lopen is soms net werken. Ik bedoel, het is natuurlijk sowieso fysiek heel hard werken, maar er zit ook een soort werkritme in. Je hebt natuurlijk alleen de verantwoordelijkheid voor jezelf (die ene keer daargelaten dat ik een caminofietser met volle bepakking een grindhelling van 12%, vol met groeven en geulen haar fiets omhoog hielp duwen). Je hebt ook geen stress… hoewel je een flinke discussie kan hebben over of stress wel of niet bij werken hoort. Maar verder is het om 06.00 uur opstaan, al je taken doen en als je er eentje vergeet (muggenspray opdoen bijvoorbeeld) kan je zomaar levend opgegeten worden door een agressieve bloeddorstige bende k*tmuggen, waar ik mega dikke bulten van krijg die pijn doen en waar ik nu een soort antihistamine op mag smeren van de Farmácia die hier niet zo moeilijk doet over een medicijntje hier of daar. Lekker smeren. Dus geen taken overslaan, want je bent de sjaak!!

De werkdag

Dan ga je aan het werk, paar kilometers lopen totdat het koffietijd is en je een ‘café con leche, por favor’ kan bestellen en soms eindelijk een ontbijtje, als je daar om 06.00 uur nog geen zin of geen mogelijkheid voor had. Onderweg heb ik vandaag een boel Spaanse woorden en vogel- en bomennamen geleerd, want ik liep de hele dag met Miguel, een vrolijke, sympathieke, 42-jarige, drukke, Spaanse boomspecialist die nu in een verzorgingshuis werkt en geen woord Engels spreekt. Met handen en voeten, af en toe een vertaalapp en veel input van mijn talenknobbel hadden we het heel gezellig. Zijn vader is twee maanden geleden overleden. Ze hadden een sterke emotionele band en hij heeft de camino, en nog veel meer buitensportactiviteiten, nodig om zijn hoofd weer op orde te krijgen. Tegen lunchtijd was ik wel een beetje moe ervan, maar Miguel weet van geen wijken. Je hebt soms ook van die collega’s… heel gezellig, maar soms moet je je gewoon even concentreren toch?

Een beetje snel

Aan het begin van de dag loop ik vaak snel. Ik haalde Miguel dus vanmorgen in, want hij deed het rustig aan. Meestal zakt mijn tempo halverwege een beetje in. Maar we kregen de hele dag dat mega tempo er niet meer uit. We waren er lekker snel, maar ik ben dus gesloopt. Gelukkig is de Caminowerkdag wel ietsjes korter dan een gewone werkdag. Behalve dat ik bij aankomst mijn was moet doen, m’n bed moet opmaken en m’n spullen moet herorganiseren. Een boodschapje doen voor de volgende dag hoort er ook bij. Maar dat is redelijk overzichtelijk. En altijd even Rootz checken. En nu ook even bellen met het thuisfront, want het gaat niet zo heel erg goed met de vader van Brian, Birgit en Olav.

Het einde van de werkdag

Samen met Miguel heb ik tussen de middag warm gegeten op de eindbestemming. Een menú in dit geval. Drie gangen, voor € 15,- met wijn en agua. In een vol Spaans restaurant waar hij met twee tafels tegelijk levendige gesprekken voert in het Spaans en soms het Spaans voor mij vertaalt in het Spaans, want hij kan echt geen enkel woord Engels. Dus nu ben ik helemaal klaar voor de dag. Niet alleen met vreemde talen spreken, maar ook met eten. Muy buen. Ik slaap bij de nonnen, die er niet uitzien als nonnen (mocht je ze in een zwarte jurk met kap voor je zien), maar als toffe vrouwen met veel levenservaring. Ze hebben losse bedden (geen stapelbedden dus) en veel ruimte, licht en lucht. Het enige is dat er een dikke, ietwat vreemde Spanjaard op de kamer slaapt met een apneu-apparaat naast zijn bed….