- Dag 14 of 176
- Van Belorado naar Agès
- 27,9 km
Feest feest en nog eens feest
De hostel in Belorado is echt geweldig. Het heeft een tuin met olijfbomen, ligbedden en een zwembad! Ik ben niet in het zwembad geweest, maar heb wel heerlijk op het ligbedje gelegen onder de olijfboom. In het dorp was een mega feest. Een soort carnaval. Fanfarebandje, veel bier, gekke outfits en heel veel lol. En het ging de hele nacht door. Om 04.15 uur ‘s nachts ging het fanafare bandje de straten nog eens door. En het leuke was: het hostel waar ik sliep was op nog geen 100 meter van de drukste bar van het dorp…
Herkenbaar
Na ongeveer een uurtje slaap maar die nacht (het feest ging, had ik vandaag de langste dag tot nu toe voor de boeg. Ik kwam een fantastisch lieve Amerikaanse tegen die dezelfde struggles heeft als ik een paar jaar geleden. Heel veel herkenbare dingen. Katie heet ze. We liepen een tijdje met elkaar op. En toen ik mijn eigen tempo weer ging lopen, kon ik haar vertellen dat ik haar een interessant en prettig iemand vind. En ze begreep waarom ik dat zei. Soms is het gewoon nodig om dat tegen iemand te zeggen.
Zwaar
Het laatste stuk was zwaar en warm. Eerst 5 kilometer omhoog lopen om er vervolgens 7 naar beneden te lopen. Het voelde een beetje zinloos, maar het was ook een erg mooie wandeling omhoog. Het stuk naar beneden was echter mega saai! En lang. En warm. En ik had zere voeten. En ik was moe. Eindelijk kwam dan het einde in zicht. Een dorpje waar ik even een cola kon drinken met een pecanbroodje en een tortilla kon eten. Bij een allerschattigst, maar volgeboekte albergue. Daarna ging de turbo focus aan. En na ruim een half uur zie ik het dorp waar wel plek is in de herberg.
Irritatie
Ik slaap bij drie mensen die ik allemaal vervelend vind. Een Italiaanse mansplainer die denkt dat je blaren krijgt als je voeten te droog zijn. Een Amerikaanse dokter die een mopperhoofd heeft en alleen maar bozig doet over van alles. Ze zegt dat het stom is dat Amerikanen altijd roepen dat je alles in worden als je maar hard genoeg werkt. En even later vertelt ze dat ze vanuit een hele armoedige jeugd zich tot dokter heeft gestudeerd en dat ze echt niet slimmer is dan een ander, dus dat als je maar hard genoeg werkt… ze krijgt de logica niet te pakken. En dan is er nog een jonge Amerikaanse die 35 kilometer per dag loopt en zegt dat de Camino geen wedstrijd is. Ze irriteren me. Maar ik ben dan ook moe en ik irriteer me snel als ik moe ben. Dan word ik onaardiger. Een beetje chaggie. Ik mis Brian.
Slapen
Bij het eten is Sean er ook. En een zachtaardige Duitse jongeman die graag acteur wil zijn, maar begrafenisondernemer is en die verdriet heeft om zijn moeder die vorig jaar is overleden. Er ontstaan weer ‘goede gesprekken’, maar ik doe er niet aan mee. Ik mis Brian. En ik heb geen zin om dat te delen met mensen die ik vervelend vind. Ik ben moe. Ik ga m’n spullen klaarzetten en slapen. Denken aan de mooie beelden van vandaag…
EN DAN VERDER 