Tag: Heimwee

• Dag 12 of 174
• Van Nájera naar Santo Domingo de la Calzada
• 22 km

Beetje alleen

De afgelopen dagen is het even zoeken naar mensen bij wie ik me een beetje thuis voel. Er zijn ontzettend veel Fransen, soms in groepjes, soms met z’n tweetjes. En Fransen zijn vermoeiend. Er zijn mensen die met elkaar oplopen sinds Orisson, de herberg in de Pyreneeën waar een sterke band ontstaat tussen mensen, maar dan van een paar dagen later dan ik er was. Ik ben na Pamplona mijn ‘Camino-familie’ uit het oog verloren. Dat is op zich niet erg, want ik ben hier niet om nieuwe vrienden te maken en ik ontmoet ook weer nieuwe mensen, maar het was ook wel tof dat mensen je iets leuks toeroepen als je een dorp of stad inloopt. “Rose! You made it…!” De mensen die ik nu om me heen heb, klikken niet zo vanzelf als het clubje van Orisson.

Heimwee?

Dat maakt dat ik mijn eigen familie-gezinnetje een beetje mis. De kinderen die zich zo goed redden zonder mij op het moment. Ik mis hun vanzelfsprekende aanwezigheid in mijn leven. De gezellige drukte van Sven, die altijd meer oppikt dan je denkt, omdat hij het niet hardop zegt. Maar als hij dan zegt wat ie denkt, is het opeens heel slim en beschouwend. Hij gaat een weekje op zichzelf wonen in mijn huis en ik moet zeggen: ik denk dat hem dat goed gaat lukken. Lieve, behulpzame Niels, die soms denkt als een volwassene en tegenwoordig een timing in zijn humor heeft die echt super grappig is. Hij heeft me zo geholpen met de website opzetten voor mijn blog dat ik nu gewoon kan typen en plaatsen. Marit met haar gezellige kletsmeierigheid. Ze komt graag lekker bij me zitten voor rugkriebels, als ik een keer rustig zit… en Mathijs die ervoor zorgt dat er altijd wel een leuk gesprek is aan tafel en een hele interessante kijk heeft op het leven af en toe.

En door…

Maar ik mis ze nou ook weer niet zo erg dat ik terug wil naar huis. Dus ik blijf nog even. Genieten van de mooie uitzichten en de tijd die ik heb voor reflectie. Weer een flinke afstand afgelegd vandaag. Ik voel het wel aan mijn voeten en mijn knieën. En mijn heupen. En m’n rug… oké… De komende dagen zijn lastig kleiner te maken, vanwege de afstand tussen de dorpen en soms een gebrek aan (goede) herbergen. En stiekem wil ik ook wel een beetje doorlopen, want wie weet kom ik nog wat Camino-familie tegen…