- Dag 27 of 189
- Van Astorga naar Rabanal del Camino
- 20,3 km
Mooie plaatjes
Er zijn veel mooie dingen te zien onderweg op de camino. Prachtige vergezichten, kleurrijke zonsopgangen, kleine dorpjes met stoere Romaanse kerkjes en oude huizen, grote steden met kathedralen en pleinen vol statige huizen. Soms zijn het de details die een plaatje maken, andere keren juist het grote geheel. Ook de gele pijlen die ons de weg naar Santiago wijzen kunnen een mooi geheel vormen met de omgeving. Ik ben nog steeds moe en een beetje sentimenteel. Dus hier gewoon wat mooie Caminoplaatjes.
De minder mooie kanten van de camino
De Camino bestaat niet alleen maar uit mooie plaatjes trouwens. Er zijn ook heel veel lelijke plekken waar we langslopen. Industrieterreinen, snelwegen, hoogspanningsmasten en smerige viaducten met niet al te creatieve graffiti. Het hoort erbij. Het levert mij het gevoel op dat ik een land doorkruis en echt ergens naar op weg ben. Geen gewone natuurwandeling, echt een tocht.
Het eten op de camino
Ook het eten is soms een plaatje. Gisteren liep ik een beetje een onduidelijke parochiale herberg binnen en kwam ik uit in een binnentuin met een allerschattigste vrijwilliger die een tortilla voor me bereidde met verse tomaat uit eigen tuin. De tomaat was zo zoet en sappig dat het snoep leek. En in Astorga, bekend om haar chocolade kocht ik bombonas, die ik binnen no time op had. In León kreeg je bij elk drankje een bordje tapas. En de verse sinaasappelsap is echt geweldig. Alleen de koffie valt me een beetje tegen. Maar cafeïne is cafeïne, niet dan?
Vandaag
Vandaag loop ik weer met Katie. We hebben zo veel gemeen en kijken zo vaak hetzelfde aan tegen allerlei zaken dat het bijna eng is. Er is weinig stilte als zij en ik samen optrekken. Maar morgen loop ik weer alleen, wat prima is, want het is ook wel vermoeiend om zo intensief met elkaar op te trekken. Katie slaapt vandaag, en waarschijnlijk morgen ook, in een klein klooster hier in het dorp. Een soort stilte-retraite bij de monniken. Ik trek dat soort gelovige dingen niet zo goed, dus ik slaap in de herberg ernaast, met een prachtige tuin met appelbomen en prima bedden.
Ik maak er ook een beetje een stilte-retraite van, want ik ben nog steeds moe en een beetje verdrietig. Vanmorgen bij zonsopkomst kwamen we een klein kapelletje tegen waar ik een kaarsje heb aangestoken voor Brian.
EN DAN VERDER 