Tag: de reis naar

• Dag 0 of 162
• Van huis naar Saint-Jean-Pied-de-Port
• 1363 km

Serieus!

Ik kijk uit het raam en realiseer me dan pas echt dat ik toch echt onderweg ben naar het zuiden van Frankrijk om daar morgenochtend vroeg de eerste stappen te zetten op mijn Camino naar Santiago de Compostela. Het landschap schiet voorbij… of eigenlijk schieten wij voorbij het landschap want het is de trein die zich verplaatst. Ik heb natuurlijk serieus getraind en allerlei serieuze lichtgewicht spullen aangeschaft voor de tocht der tochten. Ik heb serieus gepland en dingen voorbereid zodat kinderen het redden, mijn huis het overleeft en Rootz lekker blijft draaien. En toch had ik ergens het gevoel dat ik nooit echt aan de Camino zou beginnen. Maar daar zit ik dan in de TGV het landschap voorbij te schieten op weg naar Saint-Jean-Pied-de-Port, waar mijn voettocht morgen start. Serieus!

Komt het wel goed?

Ik vind het spannend! Om meerdere redenen. Ten eerste ben ik niet per se gebouwd op het lopen van lange wandeltochten. Ik heb alleen al door het trainen flink wat pijn aan mijn voeten en spieren. Dus ga ik het redden? Ten tweede heb ik echt heel weinig spullen bij me. Ik heb sterk beknibbeld op gewicht. Ik hoop dat ik geen essentiële dingen vergeten ben. Het derde dat ik spannend vind, is dat veel dingen die me aan Brian herinneren daar zijn waar ik juist steeds verder vandaan ga. Trek ik dat? Wordt het dan niet gewoon een pauze in mijn verdriet? Daarbij laat ik ook nog eens vier kinderen achter die mij met enige regelmaat best wel nodig hebben. En ten slotte hebben die kinderen een soort van mijn huis ter beschikking… waar ik toch best een beetje zenuwachtig van word. Kunnen ze genoeg verantwoordelijkheidsgevoel aanboren om het huis heel te houden, de guppen van Brian niet te laten verhongeren en de plantjes op de daktuin niet te laten verzuipen? Op hoop van zegen…

Niet per se leuk

De aanleiding om deze tocht te maken botst soms met het enthousiasme dat ik normaalgesproken voel als ik op reis ga. Het voelt zwaarder dan anders. Het alleen reizen benadrukt dat Brian er niet meer is. Ik kan er niet onderuit dat ik dit doe omdat hij er niet meer is. Niet dat hij meegegaan zou zijn de Camino lopen… hij liep maximaal 5 kilometer en alleen als er heel bijzondere plantjes groeiden misschien een keer 10 kilometer. Dus ik probeer hem mee te nemen op een andere manier. In de hanger die ik liet maken waar zijn as in zit en vooral in mijn hoofd en mijn hart.

Afscheid

De afgelopen week nam ik afscheid van allerlei lieve mensen. Een knuffel hier, een kleinigheidje daar of een lief appje. Niels ging gisteravond mee naar Chris en Saskia, waar we sliepen, om me vanmorgen vroeg op Amsterdam Centraal uit te zwaaien. Hij had een pakketje voor me met zes enveloppen die ik ergens tijdens de tocht open mag of moet maken. De eerste brief mocht ik al lezen. Ik moest er van huilen. Wat bof ik toch met al de fijne, mooie mensen om me heen! En die lieve grote kinderen. Ook die neem ik mee.