Tag: Castañeda

• Dag 36 of 198
• Van Palas de rei naar Castañeda
• 22,5 km

Nog twee dagen

Nog twee dagen lopen en dan niet meer. Dat is echt fijn. Bijna fijn. Nog even 45 kilometer wegstappen. Vandaag was een beetje een trage dag, maar wel gezellig. Ik loop met Jeannette en Sue. Beide heb ik al een keer eerder ontmoet. Sue is een dame van rond de 70 jaar. We raakten ergens op de Meseta in gesprek over het verliezen van je partner. Ze heeft 7 jaar geleden haar man verloren. Ze is niet zo netjes als ze eruit ziet en maakt voor een Amerikaanse van 70 jaar oud best wel pittige grappen. Jeannette ken ik eigenlijk niet zo goed, ondanks dat we wel een band hebben, maar ze ziet details en daarin vaak ook de humor. We moeten met enige regelmaat dan ook enorm lachen.

Gezelligheid

Halverwege onze wandeling bijvoorbeeld. Een paar mensen halen ons in een nogal hoog tempo in. Je hoort ze aankomen lopen en ze hebben wel wat moeite met dat tempo, want het klinkt niet heel erg stabiel en ze schoppen de hele tijd stenen voor zich uit. We gaan aan de kant. Ik loop ietsje voorop, de twee andere dames een paar meter achter mij. Eerst komt er een redelijk dikke meneer met een fluoriserend geel hesje en wandelstokken langs gesjeesd. Zijn korte beentjes lijken eigenlijk maar net het hoge tempo aan te kunnen. In zijn kielzog volgt een wat oudere man en daarachter zijn vrouw, vermoed ik. Het ziet er heel gek uit. Ze horen niet alle drie bij elkaar. Het lijkt wel een wedstrijd. Ik kijk enigszins verbaasd en licht geamuseerd achterom of er nog meer mensen komen en zie Jeannettes die direct in een lachbui schiet. Ze had een soort van dezelfde lol om de situatie alleen dacht ze in mijn gezicht een soort van check te zien of deze mensen misschien achterna gezeten werden door iets gevaarlijks… het is heerlijk om even een lachstuip te hebben met deze twee grappige vrouwen.

Luxe

Het landschap verandert weer. Minder oud Engels, meer lieflijk landbouwgebied met kleine dorpjes. Ik heb een eigen kamer gereserveerd in Castañeda. Daardoor moet ik morgen iets langer lopen, maar ik heb het ervoor over. Het leuke is dat het appartementje geweldig knus is en dat er maar vijf andere pelgrims zijn. Een Spaanse vader en zoon met een hond die grappig is, maar te angstig om me echt gezellig te vinden. Ik kom ze al een paar dagen tegen en we hebben al het een en ander uitgewisseld. Zij zitten in het grote huis. In een ander huis zit een Engels sprekende vader en zoon. Ze zeggen niet zo veel.

De camino, een makkie

En er komt nog een vrouw bij mij in het kleine cottage-achtige huisje. Ik heb een eigen kamer met badkamer, die ik net tijdens het douchen heb laten overstromen. Als de vrouw net aankomt, met de taxi, is ze een beetje veel. Ik zit in de tuin. Ze gooit haar rugzak op de grond, zet haar grote paraplu (?) en wandelstokken tegen de tafel en ploft in een stoel. Ze loopt de Primitivo (een andere, zwaardere route van de camino) en zucht een paar keer flink. Vervolgens zegt ze dat de Camino Francès helemaal niet moeilijk is, maar de primitivo… poeh… Vandaar de taxi waarschijnlijk?

Ik ben om 14.30 uur aangekomen, heb de badkamer laten overstromen en de was gedaan. Die hangt nu in het zonnetje te drogen. En ik hang zelf ook in het zonnetje te drogen, een soort van. Dit is een zeer relaxte plek.