Camino – Pagina 2 – EN DAN VERDER

Over vandaag

augustus 25, 2023augustus 25, 2023Geplaatst in Waarom deze blogGetagd afstanden, blaren, Camino, donativo, Estella, herbergen, Puente la Reina6 reacties

Dag 7 of 169
Van Puente la Reina naar Estella
22 km

Herbergen

Ik heb fantastisch heerlijk geslapen. De airco deed het geweldig. Niet te warm, niet te koud. Dat de wekker om 06.00 uur ging, was een beetje een afknapper. Maar een kwartier later waren we klaar om te vertrekken. Opnieuw prachtige uitzichten en zonsopkomsten. En gezellig met Marit, die het wel zwaar had vandaag, want gisteren was echt een zware dag en een lange afstand. We slapen vanavond in een donativo, een herberg die door vrijwillige Camino enthousiastelingen gerund wordt, waar je betaalt door een vrijwillige bijdrage te doen. Daarnaast zijn er publieke herbergen, waarvoor je (meestal) niet kan reserveren (wie het eerst komt, krijgt een bed). En er zijn particuliere herbergen die je kan reserveren, maar die niet per se altijd beter zijn.

Afstanden

We hadden voor vandaag van te voren niet echt besloten waar we zouden stoppen. Ondanks onze vermoeide benen besluiten we toch naar het eindpunt van de dag te lopen. Je kan altijd zelf kiezen hoe ver je loopt; in bijna elk dorpje is wel een aubergue. Er zijn wel voorstellen voor dagafstanden. Die vind je in verschillende boeken en op websites of in apps. De voorstellen zijn niet in elk boek hetzelfde. Voor de voorbereiding gebruikte ik het populaire ‘Guide and Map Book, Camino de Santiago’ van Sandy Brown (uitgeverij Cicerone). Ik heb deze niet mee tijdens het lopen, gezien het gewicht. Hij ligt bij mijn moeder, zodat ze me een beetje kan volgen. Om afstanden te zien en herbergen te vinden tijdens het lopen, kijk ik vooral op de app ‘Buen Camino’. Er is er ook eentje die ‘Camino Tool’ heet en misschien meer info schijnt te hebben, maar ik begrijp hem nog niet zo goed. Voor de dagafstanden kijk ik op de website Camino Comfort, die ook een webshop heeft (handig voor de voorbereiding). Wij komen vandaag aan in Estella en ik heb sinds vandaag meer dan 100 km gelopen op de Camino en brief 2 van Niels gelezen.

Die kutzijkantjes weer

Het was vandaag 13 graden minder warm dan gisteren. Nog steeds warm met 30 graden, maar het wandelt echt een stuk makkelijker. Het levert vooral minder stress op, omdat je niet voor de grootste hitte binnen hoeft te zijn en dus wat vaker kunt stoppen. Helaas krijg ik wel behoorlijk last van mijn zijkantjes. Vooral de spieren in mijn linker enkel doen pijn. Daar baal ik van, want tot nu toe ging het echt geweldig soepel. Morgen dus een beetje rustiger aan. De aanbevolen dagafstanden morgen is 29 km naar Torres del Río en de dag daarna 20 km naar Logroño. Ik besluit deze twee dagen in drie dagen te doen en loop morgen tot Villamayor de Monjardin. Dat klinkt toch prachtig!!?

Dag Marit!

Zonder Marit op pad morgen, want die stapt morgenochtend op de bus terug naar Pamplona. Ze gaat nog even genieten van San Sebastián en dan naar huis en weer aan de studie. Het was gezellig! En wat een bikkel, want alles deed zeer; door de heup- en schouderbanden van de rugzak, door een blaar onder haar voet, een pijnlijke knie bij klimmen en trillende bovenbenen van de afdalingen.

Het zal wel weer even wennen worden om in m’n eentje te lopen. Maar ook fijn, want ik kwam hier niet voor niks.

Roos en Marit en de helse hitte

augustus 24, 2023augustus 25, 2023Geplaatst in Waarom deze blogGetagd Camino, Puente la Reina, Santiago de Compostela6 reacties

Dag 6 of 168
Van Pamplona naar Puente la Reina
25 km

Als vroeg opstaan een zegen is

Het was weer een helse nacht. We hebben allebei geen oog dichtgedaan, want het was 35 graden in de slaapruimte. En, het metalen stapelbed kraakte als een dolle. Alleen al mijn voet verplaatsen leverde een angstaanjagend hard geluid op, dus je kan je voorstellen dat iedereen rechtop zat in z’n privé zweetzwembadje als ik me omdraaide. Vroeg opstaan was dus een zegen. Toen we vanmorgen om 05.30 uur Pamplona uitliepen was het al 26 graden. We werken even snel een heerlijk ontbijtje met koffie naar binnen bij een pastelaria, om daarna buiten de stad te genieten van de prachtige zonsopkomst over de glooiende heuvels van Navarra.

Gesloten

We waren eigenlijk van plan niet zo veel kilometers te lopen vandaag, om Marit zonder training niet te veel te belasten, maar ze loopt de eerste kilometers zo weg. Daardoor zijn we opeens al om 08.15 op de geplande locatie. Dat is wel heel erg vroeg. We besluiten in ieder geval twee dorpen verder te lopen (16 km ipv 11 km). En misschien zelfs wel naar Puente la Reina (totaal 24 km), zoals mijn beschermengel Philippe doet, die we onderweg weer tegenkomen. Twee dorpen verder wordt de warmte echter toch wel een uitdaging en onze voeten doen zeer. We gaan op zoek naar de hostel in het dorp. Als we er zijn, blijkt deze tijdelijk gesloten te zijn! Dat is beroerd, want we zijn gaar. De andere hostel in de buurt is vol. Shit! Nu moeten we toch door. De Deense vrouw die met ons meeliep, zit er doorheen en stelt voor een taxi te delen. Marit en ik willen echter niet met de taxi en lopen nog 4,8 km door naar Puente la Reina.

De zon doet zeer

Het is bijna niet te doen. We lopen vol in de zon. De hitte brandt pijnlijk op onze huid en de witte steentjes van het pad doen zeer aan onze ogen. Marits water is warm geworden, dus we delen het water uit mijn camelbag. Het voelt toch wel een beetje spannend, want het is 38 graden inmiddels. Het enige wat maakt dat ik niet ga twijfelen, is dat er voor en achter ons nog andere groepjes wandelaars lopen. En het lukt ons! We moeten nog één dorp door en een stuk langs een grote weg en dan zien we de eerste huizen van Puente la Reina en dan nuance het eind van straat een soort oase. Een barretje met mist-spray, koud water, bier en chipjes. Het blijkt een herberg. En er is plek! We hebben een tweepersoons kamer met eigen douche en airco! Ik zou het voor vakantie nooit boeken, maar nu… wat een luxe!

Onderweg

augustus 18, 2023november 26, 2023Geplaatst in Waarom deze blogGetagd Camino, de reis naar23 reacties

Dag 0 of 162
Van huis naar Saint-Jean-Pied-de-Port
1363 km

Serieus!

Ik kijk uit het raam en realiseer me dan pas echt dat ik toch echt onderweg ben naar het zuiden van Frankrijk om daar morgenochtend vroeg de eerste stappen te zetten op mijn Camino naar Santiago de Compostela. Het landschap schiet voorbij… of eigenlijk schieten wij voorbij het landschap want het is de trein die zich verplaatst. Ik heb natuurlijk serieus getraind en allerlei serieuze lichtgewicht spullen aangeschaft voor de tocht der tochten. Ik heb serieus gepland en dingen voorbereid zodat kinderen het redden, mijn huis het overleeft en Rootz lekker blijft draaien. En toch had ik ergens het gevoel dat ik nooit echt aan de Camino zou beginnen. Maar daar zit ik dan in de TGV het landschap voorbij te schieten op weg naar Saint-Jean-Pied-de-Port, waar mijn voettocht morgen start. Serieus!

Komt het wel goed?

Ik vind het spannend! Om meerdere redenen. Ten eerste ben ik niet per se gebouwd op het lopen van lange wandeltochten. Ik heb alleen al door het trainen flink wat pijn aan mijn voeten en spieren. Dus ga ik het redden? Ten tweede heb ik echt heel weinig spullen bij me. Ik heb sterk beknibbeld op gewicht. Ik hoop dat ik geen essentiële dingen vergeten ben. Het derde dat ik spannend vind, is dat veel dingen die me aan Brian herinneren daar zijn waar ik juist steeds verder vandaan ga. Trek ik dat? Wordt het dan niet gewoon een pauze in mijn verdriet? Daarbij laat ik ook nog eens vier kinderen achter die mij met enige regelmaat best wel nodig hebben. En ten slotte hebben die kinderen een soort van mijn huis ter beschikking… waar ik toch best een beetje zenuwachtig van word. Kunnen ze genoeg verantwoordelijkheidsgevoel aanboren om het huis heel te houden, de guppen van Brian niet te laten verhongeren en de plantjes op de daktuin niet te laten verzuipen? Op hoop van zegen…

^{To do list voor de thuisblijvers (vooral Sven)}

Niet per se leuk

De aanleiding om deze tocht te maken botst soms met het enthousiasme dat ik normaalgesproken voel als ik op reis ga. Het voelt zwaarder dan anders. Het alleen reizen benadrukt dat Brian er niet meer is. Ik kan er niet onderuit dat ik dit doe omdat hij er niet meer is. Niet dat hij meegegaan zou zijn de Camino lopen… hij liep maximaal 5 kilometer en alleen als er heel bijzondere plantjes groeiden misschien een keer 10 kilometer. Dus ik probeer hem mee te nemen op een andere manier. In de hanger die ik liet maken waar zijn as in zit en vooral in mijn hoofd en mijn hart.

Afscheid

De afgelopen week nam ik afscheid van allerlei lieve mensen. Een knuffel hier, een kleinigheidje daar of een lief appje. Niels ging gisteravond mee naar Chris en Saskia, waar we sliepen, om me vanmorgen vroeg op Amsterdam Centraal uit te zwaaien. Hij had een pakketje voor me met zes enveloppen die ik ergens tijdens de tocht open mag of moet maken. De eerste brief mocht ik al lezen. Ik moest er van huilen. Wat bof ik toch met al de fijne, mooie mensen om me heen! En die lieve grote kinderen. Ook die neem ik mee.