Tag: Burgos

• Dag 16 of 178
• Van Burgos naar Rabé de las Calzadas
• 13,5 km

Nog steeds moe

Ik had me voorgenomen om het rustig aan te doen op de Camino en niks te forceren. Op zich gaat het beter dan ik gedacht had. Maar doordat ik me een beetje eenzaam voelde de afgelopen dagen, ging ik toch meer lopen om mijn ‘Camino-familie’ in te halen. En dat voel ik nu. Bovendien slaap ik beroerd in de warme volle slaapzalen. Dus ik ben moe.

Mijn nieuwe Camino familie

Gelukkig leer ik ook nieuwe mensen kennen. Sara, een Italiaanse cartoontekenaar die een Britse vriend heeft, in Parijs woont, maar daar steevast bij zegt dat Parijs echt overschat wordt. Ze is echt een enorme bikkel, want ze heeft twee hele pijnlijke knieën, gaat traag en maakt dus lange dagen. We lopen al een paar dagen dezelfde afstanden. Ik denk altijd even aan haar wanneer ik lichtelijk vermoeid de volgende helling omhoog stiefel. Maar elke keer redt ze het weer. Zij was ook haar camino-familie kwijt, dus, zoals afgesproken, verwelkom ik haar steeds met flink wat enthousiasme als ik haar weer op de eindbestemming naar de hostel zie strompelen. En gisteren kwam Katie opeens de hostel in Burgos binnenlopen. Mijn Amerikaanse soortgenoot. Zo leuk!

De grote stad

Opnieuw kom ik er achter dat ik niet zo goed raad weet met opeens weer zo’n grote stad na alle kleine, rurale dorpjes. Ik loop er een beetje verloren rond. Ik besluit dus om niet een dag extra te blijven in Burgos, maar een korte afstand te lopen de volgende dag. Gelukkig heb ik wel een nieuwe Camino-familie. Sara, Katie en ik eten pintxos (de tapas van noord Spanje) in een echte Spaanse pintxosbar, met boos kijkende pintxosbarmannen in witte overhemden. Mooi om te zien hoe hun systeem werkt, zeker als het om 20.00 uur echt enorm druk wordt. Voor ons tijd om terug te gaan naar de hostel.

Een oude bekende

Op de terugweg zie ik opeens John, mijn Australische familielid met grote mond, maar erg gekwetst klein hartje. Hij wordt er helemaal emotioneel van als ik opeens voor zijn neus sta. Hij verontschuldigt zich daar later voor; het past niet echt in het plaatje dat hij van zichzelf wil neerzetten denk ik. Hij heeft duidelijk te veel gedronken. Voor hem een manier om zijn problemen niet echt aan te hoeven gaan. Maar het is echt fijn om hem te zien. En goed om elkaar te spreken.

Rustig aan

Vandaag is het zondag. Alles in Burgos is dicht. Katie en ik hebben een kamer geboekt in een hostel op 13,5 kilometer van Burgos. We lopen niet samen, want we vinden het allebei fijn om ons eigen tempo te lopen en na te denken. En Katie gaat eerst naar de mis in de kathedraal van Burgos. In Spanje is zondag nog echt een rustdag. Er is niemand op straat. Wat een rust. Het voelt als een zondagmiddagwandelingetje. Ik kom langs de universiteit van Burgos. Altijd mooi, zo’n plek vol kennis. Het oude gedeelte van de universiteit is indrukwekkend. De rest van de wandeling is saai en lelijk. Maar mijn zijkantje houdt zich weer keurig aan de afspraak.

Ook een kinderboek

Allemaal goede beslissingen dus. Ik ben om half twaalf in de hostel. Een gezellig café, bar, restaurantje in een klein dorpje. Een prima kamer met vier bedden en een eigen badkamer. Er zijn geen andere mensen. En Katie is prettig gezelschap. Ze is op zoek naar wat ze nou eigenlijk wil en waar ze dat dan gaat doen. En ze heeft ook een kinderboek geschreven, net als Brian en ik met ‘Joep en zijn spinnenpak’. Alleen heeft zij het al helemaal uitgeschreven. Het gaat over een cactus die moet leren om niet al haar water weg te geven aan iedereen die mogelijk een vriend van haar kan worden. Ze zoekt nog een illustrator. Of een uitgever.