Onze ontmoeting
Acht jaar geleden ontmoetten Brian en ik elkaar, via een dating-app. Ik was net wel een beetje klaar met het ge-ouwehoer op die apps. En toen reageerde deze leuke, open, vrolijke man. We hadden meteen een klik. Hij vond het wel grappig dat ik zo bijdehand kon doen en dat vond ik heerlijk. Voordat we iets met elkaar afspraken, appten we avond aan avond met elkaar. Het voelde spannend en vertrouwd tegelijk. Toen we besloten live iets af te spreken, zagen we er allebei opeens tegenop. Het voelde zo goed tot dan toe… Wat als dat gevoel nou niet klopte? We besloten, als tussenstap, te Skypen (schijnbaar was whatsapp-videobellen nog niet uitgevonden). Elkaar horen praten en zien bewegen zou misschien het vertrouwen geven dat het goede gevoel klopte. Maar het bleef spannend. Wat als je elkaars geur of houding niet fijn vindt en je je live toch niet tot elkaar voelt aangetrokken?
Love at first kiss
Er leek zo veel van deze ontmoeting af te hangen. Juist omdat het tot dan toe zo fijn was. We hadden allebei enorm veel behoefte aan liefde en we voelden dat het er in zat. Dus we belden nog een keer om te bedenken hoe we een teleurstelling konden voorkomen. Aan de telefoon opperden we precies tegelijkertijd dat we, net als in het programma op televisie ‘Love at first kiss’, eerst zouden zoenen als we elkaar ontmoetten. Dat we dat allebei bedachten, hardop uitspraken en ook nog daadwerkelijk gedaan hebben, was het eerste teken dat we perfect bij elkaar pasten. We snapten elkaar, vonden niks gek, luisterden graag naar de ander en waren allebei ontzettend aanrakerig. Na die allereerste zoen liepen we steeds als we buiten waren hand in hand.
Joep in zijn spinnenpak en nog meer plannen
Brian is mijn grote liefde. Vanaf dag één hadden we een intense klik. We waren zo trots op elkaar en er was zo veel houden van. Zo veel wederzijds begrip en respect. En zo veel lol en toffe momenten. We gingen samen weekendjes weg en leerden elkaar en onze kinderen steeds beter kennen. Het ging echt niet allemaal vanzelf, maar we konden over alles praten. We hadden vakanties met z’n zessen in de Ardennen, Denemarken, Frankrijk en Engeland. Oergezellig en vet vermoeiend tegelijk. Brian en ik hadden in de loop van de jaren steeds allerlei plannen. Van klein tot groot. Een reisje of een bedrijfje. Een portkelder of een kunsthandel. Samen bedachten we een kinderboek te schrijven over lieveheersbeestje Joep die een spinnenpak nodig had om dapper te zijn. En we begonnen een uitgeverij, Page2. Vanuit Page2 benaderden we verschillende kunstenaars en schrijvers met de vraag of zij in duo’s een boek wilden maken. Het stond in de kinderschoenen en ik vond het heerlijk. We hadden ideeën en plannen die allerlei mogelijkheden boden. En Brian was iemand die gewoon de stappen zette om al die mogelijkheden waar te maken.
Adem in, adem uit
Maar toen werd Brian ziek. Hij bleek darmkanker te hebben en niet zo’n beetje ook. Er zaten vijf tumoren in zijn endeldarm. We schrokken ons lam, maar stonden direct daarna in de strijd-stand. Het idee was, dat als zijn darm verwijderd werd hij met een stoma door kon leven en de kanker ook uit zijn lichaam zou zijn. Dat klinkt ergens vrij eenvoudig, maar het vroeg nogal wat. Chemo’s, bestralingen en een zware operatie. Dat alles, naast werk, huishouden en vier kinderen (die ook van alles voor hun kiezen kregen), maakte het tot een zware periode. Een soort vacuüm waarin de tijd even stil leek te staan en we onze adem inhielden. Toen Brian na twee jaar langzaam herstelde, krabbelden we samen weer op. En na weer twee jaar leek de ziekte weg te zijn. Adem in adem uit.
Rootz Gallery
Na Brians herstel, vormden we Page2 om tot een galerie in niet-westerse kunst. Brian was geïnteresseerd geraakt in tribale kunst, Koptische religieuze voorwerpen uit Ethiopië en fossielen uit Marokko en China. Er zat handel in. Hij zag opnieuw allerlei mogelijkheden en al snel hadden we kunst uit zo’n beetje de hele wereld in huis. Uniek in Nederland. Ik zie ons nog precies voor me tijdens een avondwandeling door de wijk, terwijl we namen bedachten voor ons nieuwe bedrijf. Vol ideeën, plannen en verwachtingen. Terwijl we langs een beukenhaag liepen, vlak voordat we rechtsaf onze straat in sloegen, ontstond Rootz Gallery. Ik kan nog steeds met een intens gelukkig gevoel terugdenken aan dat soort momenten samen. Het gevoel dat je een ultiem gewenst onderdeel bent van een team. Dat je liefgehebt wordt en terugliefhebt. Dat het klopt.
Samen bouwen
Rootz werd een succes. Een laagdrempelige galerie met gewone prijzen waar zowel particulieren als bedrijven konden komen winkelen. We gingen op reis naar Ethiopië en Nepal en er stonden nog meer reizen op het programma als Covid geen roet in het eten had gegooid. We kochten winkels op en namen verzamelingen over. En toen we de kinderen niet langer lastig konden vallen met stapels bananendozen met kunstvoorwerpen in hun kamers, huurden we een locatie. Ook daar breidden we razendsnel het aantal ruimtes uit. De enorme hoeveelheid spullen werd ons handelsmerk. Brian stopte met zijn vaste baan en werd galeriehouder. Ik bleef werken bij gemeentes om het financieel mogelijk te maken, maar we deden alles samen, zoals we altijd alles samen deden. Het liefst hand in hand.
Afscheid
Maar twee jaar later was de kanker terug. Uitzaaiingen in de longen. Weer knokken, we gingen het opnieuw aan. Brian heeft alle mogelijke chemokuren en immunotherapieën gehad. Hij kon er redelijk onder blijven functioneren. In oktober 2022 werd echter duidelijk dat er geen genezing mogelijk was. Het werd een hele zware, intensieve en toch ook mooie periode. Eigenlijk ging het pas twee maanden voor zijn dood fysiek echt minder goed. Hij bleef nog zo lang helder en actief. Genieten kon hij nog altijd. Hij reisde veel, met zijn kids, zijn zus, met mij, met z’n zessen. De reis naar Chefchaouen was bijzonder met de kids. Tot die week, begin maart, dat het opeens niet meer ging. Hij was op. Brian overleed op 9 maart 2023. Hij was gelukkig tot op het laatst. Hij is de liefde van mijn leven en ik mis hem.
EN DAN VERDER 