inzichten en verdriet – Pagina 2

Dag 18 of 180
Van Hontanas naar Boadilla del Camino
28,5 km

Hoe mijn hoofd werkt

Op mijn blog van gisteren kreeg ik van een paar mensen de reactie dat ik misschien niet zo streng voor mezelf moet zijn. Ik moest daar even over nadenken, maar dat gevoel heb ik zelf eigenlijk niet.

Het is vooral een denkproces. Zo gaat het vaak in mijn hoofd. Ik probeer te begrijpen wat er aan gevoelens in mij omgaat en soms, zoals nu, kan ik dingen niet goed duiden. Bijvoorbeeld waarom ik het gevoel heb dat ik niet vaak genoeg verdrietig ben om Brian. Want dat ben ik wel. Ik denk vaak aan hem, ik mis hem vaak en ik huil veel. Daarnaast weet ik ook echt wel dat ik niet de hele tijd in stukjes hoef te zijn. Ik mag ook gewoon doorleven, lachen en af en toe niet aan Brian denken. Zo werkt dat. Dat hadden Brian en ik ook afgesproken zo. En ik twijfel er niet over dat dat normaal is. En toch blijft dat gevoel terugkomen. Dat gevoel waar ik het gisteren over had. Dat ik actief met hem bezig moet zijn. Maar ik weet niet zo goed of dat wel is wat ik voel.

In het donker

Toen ik vanmorgen in het donker de eerste acht kilometer liep, heb ik daar eens goed over nagedacht. Dat is een mooi moment om zoiets te doen, want veel meer dan het lichtbundeltje van mijn hoofdlamp een meter voor mijn voeten zie ik niet. En ik was vroeg weg, want vanmorgen ging de eerste wekker om 05.30 uur. Niet mijn wekker, maar die van mensen die vervolgens meer dan een half uur bezig waren om hun hele tas in te pakken. Dat is echt vervelend. Regel dat lekker ‘s avonds!

Loslaten

Dus als het buiten donker is, is er geen afleiding. Ik kon dus fijn nadenken. Zonder streng te zijn voor mezelf, lieve mensen, ik hou gewoon van nadenken. Ik rondde mijn blog gisteren af met dat ik denk dat het iets met loslaten te maken heeft. En daar zit iets in. Wat ik misschien aan het doen ben, is proberen heel hard vast te houden aan het gevoel van ons samen en hoe fijn het was. Elke keer probeer ik dat gevoel van ons samen weer terug te halen door terug te denken aan alle mooie momenten, aan hoe Brian was toen hij er nog was en voordat hij heel erg moe en ziek werd, aan wat we samen hadden in het begin, in het midden en toch ook aan het eind. Ik wil dat gevoel blijven voelen, bij me houden. Voor altijd bewaren. Maar ik denk dat ik dat niet al te lang moet blijven doen.

Ik kan Brian wel in mijn hart houden en nooit vergeten. Natuurlijk ga ik hem nooit vergeten. Het ‘wij-zijn’ heeft me zoveel gebracht. Dat raak ik nooit meer kwijt natuurlijk. Maar dat wij wij zijn, het ‘ons-gevoel’… dat is er niet meer. Dat kan er niet meer zijn, want hij is er niet meer. Brian is geschiedenis, wij zijn geschiedenis. Dus dat het iets met loslaten te maken heeft zou wel eens zo kunnen zijn inderdaad.

Kamertje in mijn hart

Prima om me dat te realiseren. Het haalt wat druk af van het idee dat ik veel met hem bezig zou moeten zijn. Alleen nu op dit moment ben ik er nog niet aan toe om het los te laten, het wij-gevoel. Er moet misschien nog iets anders voor in de plaats komen wat ik nu nog niet voel of kan voelen. Ik ben niet echt streng voor mezelf. Je maakt mijn ‘processing’ live mee. Ik mag het ook gewoon nog willen vasthouden van mezelf, het wij-gevoel. Net zo lang tot ik denk, nu kan het… en dan laat ik het ballonnetje los. Of ik houd het anders vast. Maar nooit, nooit gaat hij weg uit het kamertje in mijn hart.

Ooit tekende Niels dit voor mij:
“Dit is mijn hart en jij zit daar in.”
Zoiets zal het zijn.

Dag 15 of 177
Van Agès naar Burgos
23 km

Slecht weer

In mijn regenkleding vertrek ik uit de albergue vanmorgen, want het giet. Telefoon in een waterdicht hoesje, waar ik wel doorheen kan typen. Alle andere belangrijke spullen ook in plastic en gaan. Na een kilometer of twee zie ik in de verte bliksem. Ik moet denken aan een tip van iemand om je wandelstokken aan je tas te hangen bij onweer met de ijzeren punten naar beneden. Wandelstokken… kut! Vergeten in de albergue. Terug dus. Wat een gedoe. Maar daardoor kan ik wel even ontbijten, want de herberg is nu open. En ik loop ik de rest van de dag alleen.

Pijn

Ik denk dat het door de lange dag van gisteren is dat mijn zijkantje weer opspeelt. Daarnaast heb ik last van de onderkant van mijn voeten. Het voelt alsof er allemaal blauwe plekken op zitten. Ik besluit het rustig aan te doen. Koffie hier, broodje daar. Maar het gedoe met de regenspullen is irritant. Dus het laatste stuk loop ik toch door. En het is verschrikkelijk saai en lang en heftig om de drukke stad in te lopen. Maar de kathedraal is indrukwekkend!

Irritaties…

Ik merk dat ik tijdens het lopen veel bezig ben met de mensen die me gisteren irriteerden. Waarom doen ze zoals ze doen? Wat irriteert me? Ik bedenk dat tijdens de camino mensen dezelfde gewoontes en valkuilen hebben als in hun dagelijks leven. Zoals de Amerikaanse die zich vanuit een armoedige achtergrond omhoog heeft moeten knokken. Misschien moet ze ook op de camino zich de hele tijd bewijzen? Maar hoe zit dat dan met mij? Die irritaties en analyses… kan ik dat niet loslaten? Ik was hier om bezig te zijn met het verdriet om Brian en herinneringen op te halen.

Ik blijk dat dus heel goed los te kunnen laten en de rest van de dag loop ik Brian enorm te missen. Een heleboel tranen mengen met de regen die over mijn gezicht loopt.

Volgens Norah Jones

Het nummer dat ik voor Brian zong toen ik hem net kende, zingt de hele dag door mijn hoofd. Ik draaide het op zijn uitvaart. En vandaag, toen er even niemand was, zong ik het maar weer eens even hardop.

Come away with me in the night
Come away with me
And I will write you a song.
Come away with me on a bus
Come away where they can’t tempt us with their lies

And I want to walk with you
On a cloudy day
In fields where the yellow grass grows knee-high
So won’t you try to come

Come away with me and we’ll kiss
On a mountaintop
Come away with me
And I’ll never stop loving you

And I want to wake up with the rain
Falling on a tin roof
While I’m safe there in your arms
So all I ask is for you
To come away with me in the night
Come away with me

Categorie: inzichten en verdriet

Ben ik te streng voor mezelf?