Een vooruitziende blik
In het begin voelde het soms gek; de dagelijkse dingen weer oppakken terwijl mijn grote liefde er niet meer was. Het gevoel van niet meer ‘wij-samen’… het deed veel en vaak zeer. Maar natuurlijk moest ik verder. Brian en ik wisten allebei dat ik na zijn dood weer de draad zou oppakken. Het is ook wat Brian en ik hadden uitgesproken naar elkaar. Hij zei met zijn nuchtere, logische en vooruitziende blik: “Je voelt je een half jaar zwaar ellendig en daarna krabbel je weer op.” En in ons boekje, dat we samen vulden met mooie momenten en herinneringen, schreef hij: “Het is eeuwig zonde dat het stopt. Zo een mooi team. Maar het is ook fijn en ‘in-the-pocket’ dat het er is. Want dit hebben we beide op zak. Dit ‘is’ en niet ‘was’. En dan verder…“.
Met rouw in mijn rugzak
Dat ik verder wil, is ook duidelijk. Maar die rouw zit in mijn rugzak. Dezelfde rugzak waarin ook onze mooie en fijne herinneringen zitten. Een symbolische rugzak die ik altijd met me mee zal nemen. En ook een letterlijke rugzak, waarin ik van 19 augustus tot 24 september 2024 alles meesjouwde wat ik nodig had. Ongeveer een half jaar voor zijn dood vertelde ik Brian dat ik misschien na zijn overlijden de camino naar Santiago de Compostela wilde lopen. Het was maar een vaag idee. Iets waarvan ik niet per se dacht dat het waarheid zou worden. Maar Brian zei “Waarom niet?!” en vervolgens veegde hij al mijn argumenten om het niet te doen van tafel. “Waarom ook niet?” dacht ik uiteindelijk. Dus ben ik gaan voorbereiden en trainen.
Schrijven
Na het overlijden van Brian probeerde ik ruimte te vinden voor mijn gedachten en verdriet. Ik hield Rootz in de lucht, ik bouwde mijn andere werk enigszins op, verdeelde mijn aandacht over vier kinderen met allemaal eigen issues en een eigen karakter, mijn moeder kon steeds weer een beetje meer op me rekenen en ik bereide wat erfenis- en overlijdenszaken voor. Ik voelde een enorme vermoeidheid na twee jaar heel intensief leven met elkaar, de emotionele achtbanen van ons en anderen en het afscheid. Elke avond schreef ik aan Brian in het notebook dat hij me gaf op de laatste dag van zijn leven. Ik schreef hem wat ik hem anders verteld had als hij nog naast me in bed zou liggen. Ik houd van schrijven! Het helpt me dingen op een rijtje te zetten of juist uit rijtjes te halen. Maar ook bezig zijn met taal vind ik heerlijk. Dus ik besloot om tijdens de camino een blog bij te houden. “Dat scheelt me ook behoorlijk wat social media verkeer,” bedacht ik. Ik schreef elke dag een stuk over wat ik meemaakte tijdens het lopen van de Camino.
En dan verder…
De camino heeft me daadwerkelijk geholpen om weer verder te kunnen. Het verdriet om Brian is zachter en minder op de voorgrond. Het gekke is dat ik het pas doorkreeg op het laatst en nadat ik terug was uit Spanje. Ook dit kun je uiteraard lezen in mijn laatste paar blogs. Ik vond het heerlijk om te schrijven en er waren een boel mensen die het heerlijk vonden om mijn blog te lezen. Het maakt dat ik wil blijven schrijven. Voorlopig via deze blog. Alleen dan niet meer dagelijks, maar wekelijks… laten we het reëel houden. Ik schrijf eigenlijk gewoon over wat ik meemaak en hoe ik, met mijn hooggevoelige, maar tegelijk ook nuchtere hoofd de dingen in mijn leven bekijk en ervaar. Ben je geïnteresseerd in de camino, dan kun je mijn oude blogs hier teruglezen uiteraard. Als je het leuk vindt om mijn toekomstige blogs te lezen, schrijf je dan vooral in met je e-mailadres. Je krijgt een seintje als ik iets post.
EN DAN VERDER 