• Dag 26 of 188
• Van San Martin del Camino naar Astorga
• 24,2 km

Lieve Brian

Ik ben moe. Gisteren heb ik onderweg met Katie veel gepraat over allerlei dingen van vroeger. Over je niet altijd thuis voelen bij je leeftijdsgenoten en over de wat meer gevoelige kanten van mezelf. En over hoe jij me vanaf dag één accepteerde zoals ik was, onvoorwaardelijk. We hadden het over hoe fijn het is als je kan liefhebben en terugliefgehebt wordt. En hoe wij dat met elkaar hadden. ‘s Avonds keek ik boven in mijn stapelbed naar foto’s van jou. Het is fijn om naar je te kijken en te herinneren hoe het was Vooral de random momenten tijdens de dagelijkse toestanden Maar het schuurt ook. Dus natuurlijk miste ik je meteen enorm.

En vandaag ben ik moe. Moe van het vele lopen, het vroege opstaan, mijn rugzak dragen en op de weg letten. Moe van het vele praten in de albergues, dezelfde gesprekken elke keer. Amerikanen met hun maniertjes, Australiërs met hun accentje, groepstoestanden waar ik niet bij wil horen, herriemakende mensen in slaapzalen. Geen scheetjes kunnen laten, aan je kont krabben of in je neus peuteren. Niet even een flinke huilbui hebben of zelfs een kleintje zonder dat iemand je meewarig aankijkt. Zelfs gewone mensen die gewone gesprekken voeren vind ik vervelend. Dus ik ben moe. En als ik moe ben mis ik jou, want toen je er nog was kon ik als ik moe was gewoon even tegen je aan gaan staan en dan keek je me even aan en dan zei ik: ”moe…“ en dan gaf je me zo’n lieve grote berenknuffel en een kus en dan voelde ik me gezien, gehoord en begrepen.

Ik weet dat het geweldig was dat we in ieder geval die grote liefde gekend hebben, maar het is soms gewoon kut en verdrietig en groot dat je er niet meer bent. Dat ik niet meer mijn meest ingewikkelde gedachten tegen je aan kan leggen. Of gewoon mijn hoofd op je schouder kan leggen. Of even met je kan bellen, om tegen je aan te praten. Of dat ik weet dat je thuis op me zit te wachten. Dat je me lief hebt voor wie ik ben en dat ik jou lief kan hebben.

Vandaag hoorde ik dat Ina overleden is. Ze kende je goed. Ze was op jouw afscheid en haar aanwezigheid maakte jouw bestaan voor mij groter, omdat zij jou zoveel langer kende en ze ook dol op je was. Het maakt me verdrietig. Ik kan niet bij haar afscheid zijn. Ik ken haar eigenlijk niet eens heel goed. Maar ik vond haar warm en tof en ze mocht je graag. Ik hoop dat jullie elkaar tegenkomen.

Ik mis je
Ik hou van je
Kus