• Dag 21 of 183
• Van Lédigos naar Bercianos del real Camino
• 26,5 km

Alweer een dag

Om 06.00 uur gaat mijn wekker. Ik heb nauwelijks geslapen, omdat het zo warm is op die slaapzalen. Het kan me niet zo veel schelen als anderen wakker worden, omdat ik mijn tas inpak. Ik heb een dag van 26,5 km voor de boeg. Het start al niet lekker, want ik kom er vanmorgen achter dat ik mijn was vergeten ben af te halen gisteren en alles ligt kleddernat op de grond, want het heeft vannacht geregend.

Alweer regen

Ik ben nog geen 5 minuten onderweg of het begint te regenen. Ik hoop dat het meevalt, maar het begint steeds harder te regenen. Dat was niet voorspeld, dus de regenspullen zitten onderin mijn tas. Dus, tas af, regenspullen eruit, jas eerst maar en dan toch ook m’n regen broek om natte schoenen te voorkomen. Terwijl de regen op mijn rug klettert, krijg ik natuurlijk de zijkanten van mijn regen broek niet dichtgeritst. De zoom komt steeds in de rits.

Weg kwijt

Vervolgens raak ik de hele pijlen kwijt in het volgende dorp en moet ik via een veld met allerlei hoge beplanting de weg terugvinden. Net nadat ik mijn regen broek besloot uit te doen, natuurlijk, dus het water drupt van de planten in mijn schoenen.

Eindeloos

De route is saai en lang. Een pad met hoekige steentjes, die na een tijdje zeer doen aan je voeten, gaat eindeloos rechtdoor langs een grote weg. Langsrazend verkeer maakt muziek luisteren onmogelijk en er zijn alleen maar eindeloze graanvelden of omgeploegde akkers te zien.

Alleen of samen

Het is niet mijn dag. Tijdens het ontbijt kom ik in een café-bar terecht waar de groep, die ik de laatste paar dagen probeer te ontlopen, ook komt eten. Het is een hechte groep met veel grote monden die weinig ruimte laten voor anderen. Gelukkig zit Tara er ook. Een Amerikaanse die ook alleen loopt en bij wie ik aanschuif aan tafel. Het klikt niet meteen, maar ze is wel aardig. Ik loop toch alleen de deur uit. Het is een alleenloop dag. Ze loopt 200 meter achter me en ongeveer hetzelfde tempo als ik. Na een tijdje zie ik in mijn ooghoek de staart van een relatief grote hagedis het struikgewas inschieten. Ik loop door, maar houd de zijkant van het pad goed in de gaten. En niet lang daarna zit er eentje te shinen in het zonnetje.

Samen

Tara komt er ook bij staan om hem op de foto te zetten. Nadat Harry – geschrokken van alle media-aandacht – het struikgewas ingevlucht is, lopen Tara en ik samen verder en even later hebben we toch wel leuke gesprekken. Soms is het gewoon even wennen en door de taalbarrière heen praten. We bereiken samen ‘the halfway point’ waar een gekke Fransoos ons per se samen op de foto wil zetten.

Hostel

In het einddorp van de dag is de fijne hostel vol en we belanden in een kleine, ietwat bedompte betegelde schuur van een café-bar, met dunne matrasjes op de metalen stapelbedden. Wel schoon en in ieder geval koel. Maar niet echt vriendelijk, ondanks dat deze mevrouw zelf zeven keer de Camino gelopen heeft.

Toch nog de beste optie

Nou voor een hele saaie dag heb ik toch een hele lange blog weten vol te ouwehoeren. Een paar keer heb ik vandaag gedacht: ik heb het wel gezien. Alles doet zeer. Ik ben klaar met de vroege ochtenden, de tortilla-ontbijtjes, de stenen paadjes (ondanks de hartjes die er nog steeds in grote getalen liggen), de laatste pijnlijke kilometers van de dag, het gedoe in de hostels, de verschillende talen spreken, m’n tas weer op orde brengen om weer vroeg op te staan om het hele geleur weer opnieuw te doen. Maar, diepe zucht, het hoort erbij. Ik wil in Santiago aankomen, dus ik ga door. Dus straks gaan we iets te eten zoeken in het dorpje en dan vroeg ons nest in. En in de hostel waar we eerst wilden verblijven is een feest dat middernacht pas start, dus misschien heb ik toch meer mazzel dan ik dacht.