Regen en tranen

  • Dag 15 of 177
  • Van Agès naar Burgos
  • 23 km

Slecht weer

In mijn regenkleding vertrek ik uit de albergue vanmorgen, want het giet. Telefoon in een waterdicht hoesje, waar ik wel doorheen kan typen. Alle andere belangrijke spullen ook in plastic en gaan. Na een kilometer of twee zie ik in de verte bliksem. Ik moet denken aan een tip van iemand om je wandelstokken aan je tas te hangen bij onweer met de ijzeren punten naar beneden. Wandelstokken… kut! Vergeten in de albergue. Terug dus. Wat een gedoe. Maar daardoor kan ik wel even ontbijten, want de herberg is nu open. En ik loop ik de rest van de dag alleen.

Roos in haar regenpak

Pijn

Ik denk dat het door de lange dag van gisteren is dat mijn zijkantje weer opspeelt. Daarnaast heb ik last van de onderkant van mijn voeten. Het voelt alsof er allemaal blauwe plekken op zitten. Ik besluit het rustig aan te doen. Koffie hier, broodje daar. Maar het gedoe met de regenspullen is irritant. Dus het laatste stuk loop ik toch door. En het is verschrikkelijk saai en lang en heftig om de drukke stad in te lopen. Maar de kathedraal is indrukwekkend!

Irritaties…

Ik merk dat ik tijdens het lopen veel bezig ben met de mensen die me gisteren irriteerden. Waarom doen ze zoals ze doen? Wat irriteert me? Ik bedenk dat tijdens de camino mensen dezelfde gewoontes en valkuilen hebben als in hun dagelijks leven. Zoals de Amerikaanse die zich vanuit een armoedige achtergrond omhoog heeft moeten knokken. Misschien moet ze ook op de camino zich de hele tijd bewijzen? Maar hoe zit dat dan met mij? Die irritaties en analyses… kan ik dat niet loslaten? Ik was hier om bezig te zijn met het verdriet om Brian en herinneringen op te halen.

Samen lol maken in Rootz

Ik blijk dat dus heel goed los te kunnen laten en de rest van de dag loop ik Brian enorm te missen. Een heleboel tranen mengen met de regen die over mijn gezicht loopt.

Volgens Norah Jones

Het nummer dat ik voor Brian zong toen ik hem net kende, zingt de hele dag door mijn hoofd. Ik draaide het op zijn uitvaart. En vandaag, toen er even niemand was, zong ik het maar weer eens even hardop.

Come away with me in the night
Come away with me
And I will write you a song.
Come away with me on a bus
Come away where they can’t tempt us with their lies

And I want to walk with you
On a cloudy day
In fields where the yellow grass grows knee-high
So won’t you try to come

Come away with me and we’ll kiss
On a mountaintop
Come away with me
And I’ll never stop loving you

And I want to wake up with the rain
Falling on a tin roof
While I’m safe there in your arms
So all I ask is for you
To come away with me in the night
Come away with me

Yellow grass

5 gedachten over “Regen en tranen

  1. Hallo Roos, ik zag je bericht over je Camino op LinkedIn. Ik was geraakt door wat je mee hebt moeten maken met je lief. En ik vind het bijzonder om over je ervaringen te lezen omdat ik zelf in het voorjaar dezelfde Camino heb gelopen. Fijn dat je de ruimte hebt om dit nu mee te kunnen maken, al zal het niet altijd makkelijk zijn. The Camino provides! Niet altijd wat je in gedachten hebt of wat fijn is, maar wel wat nodig is. Een heel mooie tocht toegewenst! Marianne

    Geliked door 1 persoon

  2. Een virtuele knuffel voor jou Roos. We lezen je verhalen dagelijks en leven met je mee. Dapper mens! Dank dat je jouw verdriet, reflecties en irritaties met ons wil delen ✍🏼♥️💋💋

    Geliked door 1 persoon

  3. Vanmorgen even ‘bij-gelezen’.
    Jouw blogs vervelen geen moment.
    Ik heb meteen beelden bij wat je schrijft. Hoop dat het vandaag beter weer is, beetje zon en niet te warm. En fijne mensen!
    Succes 🍀

    Geliked door 1 persoon

Plaats een reactie