• Dag 11 of 173
• Van Navarette naar Nájera
• 17 km

Schaduw

Vandaag liep mijn schaduw de hele dag voor me uit. Eerst was mijn schaduw lang en naarmate de dag vorderde werd hij steeds korter. Het was grappig om mezelf zo in het zicht te hebben. Ik zou er allerlei symboliek in kunnen zien. Dat ik dichter bij mezelf kwam gedurende de dag bijvoorbeeld. Of dat ik mezelf scherper ging zitten. Maar dat was niet zo. Ik vond mezelf eigenlijk vooral wel stoer eruitzien, met m’n wandelritme en m’n stokken. Maar toen ik over die symboliek nadacht, had ik wel opeens heel helder het besef waar ik liep. Ik zoomde een soort van uit op mezelf en zag hoe ik van oost naar west door het noorden van Spanje liep alsof ik over een kaart met reliëf liep met hele grote voeten. De Camino. De weg. Die loop ik. Dat hele pokke-eind. Het was een gek moment.

Speedy Gonzalez

Ik ging vandaag als een dolle. Zo’n 17 km over vrij vlak terrein. Speedy Gonzales was ik. Ik had het plan om niet zo vroeg te vertrekken en eerst de ‘English Breakfast’ te eten bij de bar van de albergue. Ze zouden om 07.00 uur open zijn, maar toen ik om 07.15 uur beneden kwam, was alles nog dicht. Omdat ik zonde van mijn tijd vond om te wachten, ging ik dan toch maar zonder ontbijt op pad. Ik kon het brood en de ham die ik voor de lunch bedacht had, prima als ontbijt eten. Maar dan wel als de zon wat warmer was. Na 8 km en een fijne wandeling langs de snelweg, kwam ik een Picnic plek tegen waar ik m’n broodje kon beleggen. Zag er toch best culinair uit. Even met moeders gebeld tijdens mijn outdoor ontbijtje. En daarna een opnieuw niet al te inspirerend stuk tot aan Nájera.

Elke dag een nieuwe uitdaging

Nájera is een industriestadje met veel flatjes en kleine woningen. En de albergue past daar goed bij. Het is in een klein gebouw van varkenstalformaat met stapelbedjes op een rij, maar wel van hout, dus anti-kraak, en een schot tussen elk tweede bed, waardoor je kleine hokjes krijgt. Het wordt gerund door vrijwilligers en is gezien de prijs ideaal als je meer dan 40 dagen moet betalen voor je overnachtingen. Er is een algemene ruimte met een keuken waar je zelf je eten kunt maken, koffie thee kunt zetten, een boekenkast met boeken en een doos met achtergelaten spullen die je kunt adopteren. De douches zijn simpel en krakkemikkig, maar schoon genoeg. En het stikt er van de bijzondere mensen.

Welterusten

Ik tref in het stadje een vriendelijke Belgische vrouw die alleen Frans praat. Omdat we nog veel te vroeg zijn voor de albergue, drinken we samen koffie en, nadat we ons in de stal geïnstalleerd hebben, eten we ook samen avondeten. Nu zit ik buiten op een bankje mijn verhaal van de dag te schrijven en straks plof ik in mijn stapelbedje en ga ik m’n boek lezen tot ik in slaap val. De was doe ik morgen. Ik vind het te onoverzichtelijk hier. En poeh, ik ben ook best wel moe. Welterusten.